De reddende celebrity

23-09-2008 | Hilde Van den Bulck

27/11/2006 - Hilde Van den Bulck  

Een van de interessantste verhoudingen in medialand is die tussen celebrity's en de media. Beroemdheden klagen steen en been over stalkarazzi , maar zorgen er voor dat ze ook incognito van op minstens driehonderd meter herkenbaar zijn.    

Voor de Paris Hiltons en Tom Cruises van deze wereld geldt: there is no such thing as bad publicity . Want voor je sterrenstatus is een gebrek aan publieke aandacht erger dan de dood, die dan weer wonderen kan doen voor je ranking. De media van hun kant weten dat wij, gewone stervelingen, stiekem graag op de hoogte blijven van de laatste stand van zaken in de Moss-Doherty knipperlichtrelatie of van het naar nul evoluerende BMI van Nicole Richie. Ook 'ernstige' kranten hebben dezer dagen een rubriek 'beroemd en bizar'.    

De trouwe DS-lezer weet daarom dat in Celebville het afgelopen jaar de Chihuahua het als favoriete armbekleding heeft moeten afleggen tegen Het Adoptiekindje. Neem nu Madonna. De Queen of Shock - net terug van een succesvolle tournee 'katholieken pesten op muziek' - gooit zich een avond voor de televisie, en ontdekt tot haar verbijstering dat er elders in de wereld mensen zijn die het minder goed hebben dan zij. Dat moet ze met eigen ogen zien! Enkele dagen en vele ontroerende beelden later, keert ze terug van haar bezoek aan Malawi, een kersverse adoptiezoon op de arm.    

In tegenstelling tot wat we van haar gewoon zijn, is ze daarmee haar collega-iconen niet vooruit. Ze wordt door hen zelfs op snelheid en aantal gepakt. Als Sharon Stone bij haar ontbijtgranen beslist dat ze nóg een kind wil adopteren, kan ze tegen het avondeten al een stoeltje bijschuiven. De Brangelina's werken dan weer aan wat ze een 'regenbooggezin' noemen. Even dacht ik dat de internationale holebigemeenschap nieuwe woordvoerders had gevonden, maar nee. De gezinsplanning van de familie Pitt-Jolie blijkt gebaseerd op de eenvoudige regel: uit ieder continent één. Aangezien Angie momenteel in India aan een film werkt, kunnen we al raden waar het volgende kind vandaan zal komen. Het is geleden van de tijd dat vorsten hun hofhouding uitbreidden met de menselijke souvenirs die ontdekkingsreizigers van verre veroveringstochten meebrachten, dat de geur van exotisme nog zo sterk was.    

Wat heeft die kijvende columniste tegen adoptie, vraagt u zich misschien af? Niets, integendeel zelfs. Er zijn veel kinderen in de wereld die iedere vorm van affectie en welzijn ontberen. Het is fantastisch als iemand zich het lot van één van hen aantrekt. Maar de DHL-stijl waarin dat door de rich and famous blijkbaar kan worden afgehandeld, is een dolk in het hart van alle 'gewone' mensen die wél eerst een slopende, en financieel en emotioneel uitputtende weg moeten afleggen alvorens hun adoptieve kinderwens in vervulling te zien gaan. Niet geheel onterecht trouwens, want in tegenstelling tot Gucci-handtassen en Prada-schoenen zijn kinderen geen handelswaar.    

Dat soort aantijgingen pareert de popdiva - geruggensteund door niemand minder dan Bono, de muzikant met het messiascomplex - met de mededeling dat ze bijdraagt aan de strijd tegen de grote problemen in de wereld, in dit geval de aidswezen in Afrika. Applaus van de omstanders, en deels met reden. De (met een duur woord) contrahegemoniale kracht van populaire cultuuruitingen is immers al vaker gebleken. Film en muziek, om er maar twee te noemen, hebben doorheen de jaren meer dan één inconvenient truth aangekaart: wake up calls voor kritische jongeren en ingedommelde huisje-tuintje-kindje burgers om na te denken over hoe de wereld nu precies in mekaar zit. Wanneer de goden van deze populaire cultuur hun naamsbekendheid aanwenden om de maatschappelijke claims kracht bij te zetten, lijkt dat dan ook mooi meegenomen.    

Toch kan men zich afvragen of die Afrikaanse aidswezen - en bij uitbreiding het hele continent - echt geholpen zijn bij dit soort celebrity endorsement . Als Madonna, haar oude Evita-rol waardig, voor de ogen van de hele wereld die ene Malawiaanse jongen naar een 'beter' leven leidt, stuurt dat gebaar nog een andere boodschap uit. Het bekrachtigt het beeld van Afrika en de derde wereld als machteloos, corrupt en overgeleverd aan de goodwill van het Westen. Als Bono op de foto, euh, koffie gaat bij westerse politieke leiders om een wereldwijde inkomensherverdeling te bepleiten, versterkt hij het beeld van arme landen die niet voor zichzelf kunnen opkomen.

Een beetje cynisch wel als je bedenkt dat een ticket voor een recent optreden van Bono's groep U2 in Brazilië ongeveer vier vijfde van een gemiddeld Braziliaans maandloon kostte.    

Inkomensherverdeling stopt blijkbaar aan de poorten van Celebrity City. Ik zou er ook nog kunnen aan toevoegen dat dankzij de extra media-aandacht die hun 'goede werken' opleveren, Madonna en Bono samen een jaarinkomen bijeen harken waarmee de schuld van een klein Afrikaans land kan worden afbetaald, maar dat zou gemeen van me zijn.    

Hilde Van den Bulck doceert mediabeleid aan de Universiteit Antwerpen.    

Haar column 'De Mediawatcher' verschijnt maandelijks op maandag in De Standaard. Bron: www.standaard.be

http://www.kifkif.be/actua/de-reddende-celebrity