Karima blogt over 'ijdele dagen' van Fikry El Azzouzi (tekst) en Mesut Arslan (regie) :: GEN2020 :: 't Arsenaal

04-12-2012 | Karima El Azouzi

Prachtig hoe eenzelfde dialoog toch anders geïnterpreteerd kan worden. Hoe intonatie ervoor kan zorgen dat die interpretatie nogmaals anders geïnterpreteerd kan worden.

Ik schrijf

Ik schrijf over hoe ik mij voel. ik schrijf over hoe ik de dingen zie.
Hetgeen ik zie; brengt gevoel met zich mee.

Ik was me bewust van het feit dat ik als enige met een hoofddoek aanwezig was. Blikken die me het gevoel gaven dat ik op de verkeerde plek was. Blikken die ervoor zorgden dat ik nogmaals ging kijken naar mijn kaartje, op zoek naar de bevestiging.

Ik ging zitten. Ergens in het midden, tussen al de anderen. Zoekend naar enige structuur in de groeperingen van stoelen. Nieuwsgierig, want doordat je mee op het podium zat; zit je waarschijnlijk ook al gauw mee in het verhaal. De vraag echter was: welk verhaal?

De duisternis die ons vervolgens omarmde. De langzame opdoeming van een beeld. Een vrouw.
Omring door handen, geen gezichten maar handen. Handen die iets stalen, handen die misbruikten, handen die koesterden. Handen… in verschillende kleuren.

Een beeld dat blijft nazinderen op je netvlies en dat aan je verbeelding overliet waarbij verschillende  interpretaties mogelijk waren.
Prachtig hoe eenzelfde dialoog toch anders geïnterpreteerd kan worden. Hoe intonatie ervoor kan zorgen dat die interpretatie nogmaals anders geïnterpreteerd kan worden.
Een samenspel van 4 verschillende individuen dat in zijn geheel gebracht werd door één vrouw.

Ook al had ik eerst het gevoel gekregen dat ik misplaatst was. Al gauw voelde ik mezelf een deel van de voorstelling. Dit werd enkel sterker door de interactie die de spelers aangingen met het publiek.
Het gevoel van herkenning waaide door me heen. Ik kreeg maar geen genoeg van de verschillende dialogen die aanzetten tot denken. Het leggen van verbanden en het verkeerd interpreteren van beelden.

Oog voor detail.
Details die herhaaldelijk aan bod kwamen. Elke kleine stap; elke kleine beweging zorgde voor een bijdrage tot een mooi samenhangend geheel.
Eindigend met de harde waarheid, verstopt in een jasje van ironie, versterkt door de vallende duisternis, verhard door de aangrijpende stiltes.
Mooi hoe woorden de kracht kennen die daden niet altijd hebben.

 

 

>>> GEN2020  is een traject en platform voor grensverleggend theater. Op zondag 2 december speelde het stuk 'ijdele dagen' in 't Arsenaal in Mechelen

tekst: Fikry El Azzouzi

Regie: Mesut Arslan

Spel: Idy Mbengue, Aziz Boukhzar, Yves De Pauw, Evelien Van Hamme en Gustavo Miranda.

Dramaturgie: Kristin Rogghe

Soundscape: Gustavo Miranda

[Foto's : Lucila Guichon > www.lucilaguichon.com]

<<<
 

http://www.kifkif.be/cult/karima-blogt-over-ijdele-dagen-van-fikry-el-azzouzi-tekst-en-mesut-arslan-regie-gen2020-t-arsen