Les Hommes Libres

02-10-2011 | André Oyen

Ferroukhi beklemtoonde bij de voorstelling van zijn film dat er in de geschiedenis heel wat mooie dingen zijn ontstaan tussen de islam en de joodse godsdienst, er is bijvoorbeeld prachtige muziek ontstaan door de mengeling van die culturen

Parijs, 1942. De Algerijnse immigrant Younes wordt tijdens de Tweede Wereldoorlog door de politie opgepakt en vreest voor zijn leven. Hij krijgt echter het aanbod om de Parijse Moskee te bewaken in ruil voor zijn leven. Dit is zijn enige overlevingskans. Onverwacht wordt hij daar bevriend met de Joodse zanger Salim, een Joodse zanger van Algerijnse afkomst met wie Younes vriendschap sluit. Deze overtuigt hem om in het verzet te gaan en ondanks de risico's keert Younes zich tegen de politie.
Je leert dat er in het door de Duitsers bezette Parijs van 1942 heel wat Algerijnen rondliepen. Zij werden noch als Fransen noch als vreemdelingen beschouwd. Sommigen raakten zowaar – Frankrijk was ten slotte de kolonisator – betrokken bij het Franse verzet.
Een even boeiende bladzijde geschiedenis is de rol van de moskee van Parijs. De emblematische leider Si Kaddour Ben Ghabrit werd enerzijds gedwongen te collaboreren maar was anderzijds een sluwe vos die zich daar niet zomaar bij neerlegde. De weinig bekende feiten zijn verwerkt in een soort van spionageverhaal. De film geeft de kijker de tijd om zich in te leven in de diverse personages. Het gaat hier tenslotte om waar gebeurde feiten en het is dan ook heel belangrijk dat de personages die voor historische gebeurtenis stonden ook op de juiste manier worden ingekleurd. Michael Lonsdale zet net als in Des hommes et des dieux een sterke vertolking neer als erudiete geestelijke die de verschillende partijen bespeelt. Het is evenwel Tahar Rahim als de zwijgzame verrader en outsider Younes wiens geweten langzaam begint te knagen die dit nobele drama een enorme kracht geeft.

Tahar Rahim (Younes) laat zien dat zijn ijzersterke vertolking in Un prophète geen toevalstreffer was en dat hij niet noodzakelijk veel dialoog nodig heeft. Ook de muziek blijft hangen. Mahmoud Shalaby is fenomenaal als Halali, Zijn bedwelmende en intrieste liedjes in het Arabisch-Andalusisch geven het sobere maar efficiënt en maar passend ingehouden vertelde verhaal van Les hommes libres een fraai betoverend muzikaal cachet

De Franse regisseur van Marokkaanse afkomst Ismaël Ferroukhi debuteerde in 2004 met de fijnzinnige roadmovie Le grand voyage. Als een van de weinige Europese cineasten kreeg hij toen toestemming om in pelgrimsstad Mekka te filmen. Met Les hommes libres scoort hij opnieuw een primeur want dit thema werd nooit eerder belicht in een film.
Ferroukhi beklemtoonde bij de voorstelling van zijn film dat er in de geschiedenis heel wat mooie dingen zijn ontstaan tussen de islam en de joodse godsdienst, er is bijvoorbeeld prachtige muziek ontstaan door de mengeling van die culturen. De regisseur doelt in de eerste plaats op het werk van Salim Halali, een joods-Arabische zanger die in de jaren dertig furore maakte in de Parijse nachtclubs, maar die nadien uit het collectieve bewustzijn verdween.Tot nu: dankzij de film en de bijhorende soundtrack is Halali weer helemaal ‘in’ in Frankrijk. Halali levert ook de centrale verhaallijn van ‘Les Hommes Libres’: zijn deportatie werd namelijk dankzij de directeur van de Parijse moskee listig verijdeld.
‘Les Hommes Libres’ is een mooie en rustgevende film die ook op een gevoelige en integere manier het thema homoseksueliteit aansnijdt.
Een van de grote filmische én humane filmprojecten van dit jaar.
 

http://www.youtube.com/watch?v=1l2gNpo7EUE
http://www.youtube.com/watch?v=ya-8rqj61EY&feature=related
http://www.cinebel.be/nl/film/1007662/Les%20hommes%20libres#videos
http://www.youtube.com/watch?v=DWn8EFE5VDg

Frankrijk
Drama / Oorlog
99 minuten

2011

Ismaël Ferroukhi

met Tahar Rahim, Michael Lonsdale en Mahmud Shalaby
 

http://www.kifkif.be/cult/les-hommes-libres