The Tangible

04-05-2010 | Amal El Madiouni

Kunst is een mooie manier om moeilijk verteerbare kwesties aan het daglicht te brengen. The Tangible van TG Stan is hier een mooi voorbeeld van

TG Stan speelt 'The Tangible' in het Engels en het Arabisch, met Nederlandse en Franse boventitels en een internationale cast van acteurs en danseressen
Schrijven met je lichaam. Verschillende manieren om percepties op het leven weer te geven door woord,beeld, geluid en dans met elkaar te verzoenen. Daar is het bij ‘the tangible’ om te doen. Deze voorstelling gaat over de uiting van liefde voor de bakermat der beschavingen dat op de dag van vandaag  Egypte, Israël, Palestina (het epicentrum), Libanon, delen van Jordanië, Syrië, Zuidoost-Turkije en Zuidwest-Iran omvat. Het gezelschap dat het uitvoerende gedeelte op podium verricht  bestaat uit 6 mensen:de danseressen: Talve Dolven uit Stavanger(Noorwegen), Liz Kinoshita uit Toronto (Canada) en  Federica Porello uit Genua (Italië). De cast bestaat uit  Rojina Rahmoun uit Damascus (Syrië), Eid Aziz uit Nablus (Palestina) en Frank Vercruyssen  uit Antwerpen. Het gezelschap bevat twee kunstenaars uit Ramallah die uitblinken in fotografie: Yazan Khalil en Ruanne Abou-Rahme.

Kunst is een mooie manier om moeilijk verteerbare kwesties aan het daglicht te brengen, zoals bij dit theaterstuk zeker het geval was. De acteurs vertellen elk een verhaal over 2 geliefden die naar elkaar schrijven, afgewisseld door citaties van Palestijnse poëten en fragmenten uit het boek ‘from a to x’ van auteur John Berger. Liefde voor elkaar, voor hun land en vooral het gemis daarvan komt hierbij op de voorgrond, waarbij de danseressen de verschillende realiteiten weergeven. De dagelijkse activiteiten die wij als vanzelfsprekend beschouwen worden uitvergroot, je staat stil bij het feit dat mensen in oorlogsgebieden die kleine dingen  altijd zullen missen.
De sfeer wordt bijgestuurd door het geluid, wat vooral frequentie tonen zijn van radio fragmenten. Dit geeft een huiselijke sfeer, het gevoel dat je in de zetel zit van de verteller en het verhaal mee volgde in zijn/haar woonruimte. Alles ligt  open voor interpretatie: zowel woord als dans. Het staat los van politieke invloed of religieuze inmenging. Het menselijke, universele van het zijn en de belevenis daarvan op verschillende manieren, op verschillende plaatsen geeft een open kijk en stimuleert herkenbaarheid bij de toeschouwer. Doordat er niets wordt gesuggereerd heeft het publiek de kans om voor zichzelf te leren denken. De confrontatie met jezelf en waar je mee bezig bent in je leven, komt onbewust toch naar boven. 
Het ‘ver weg van je bed gevoel’ wordt sterk verkleind. De beelden die  op televisie worden vertoond, de zaken die je leest in de krant, hebben geen meerwaarde meer doordat er een  andere invalshoek is genomen: van mens tot mens. Het Midden-Oosten is altijd een gebied geweest dat getroffen werd door oorlog en veel leed veroorzaakte bij die bevolkingen. Palestina is het hart van het Midden-Oosten dat getroffen is door jarenlange leed. Leed veroorzaakt pijn en dat bloedt van het scherm. Na afbraak komt heropbouw, maar het proces tussen die twee begrippen kent veel emoties, veel afwegingen en vooral erg veel vechtlust.
De teksten bestaan uit citaten van grote poëten uit Palestina en Libanon zoals Mahmoud Darwish (Palestijn), Etel Adnan(Amerikaans-Libanees), Mourid Bargouti (Palestijn) en Samih Al-Qasim (Palestijn). Hun woorden zijn als ogen voor ons om te zien, wat zij zagen en wat zij meemaakten neergepend in woorden die doordrenkt zijn vol ongeloof, hunkering naar het thuisgevoel en melancholische treurnissen naar ‘toen’.


De titel van het stuk is ontleend van de Britse auteur John Berger. In zijn boek ‘From A to X’ brengt Berger een bezoek aan een verwoest huis. Hij merkt op dat ‘al wat bijeengebracht is in het huis, zonder enige spoor is weggeveegd, het huis had geen naam meer. Het is een geheugenverlies, niet van het verstand, maar van het tastbare.’ Het tastbare wordt vaak niet geapprecieerd, doordat het er gewoon staat, heel de dag door, zonder te bewegen, een object dat participeert aan het ‘zijn’. Mensen bewegen, komen en gaan, vallen en staan, lachen en huilen. Wanneer het tastbare verdwijnt, blijven er enkel herinneringen over om het aan te vullen, wanneer het tastbare verdwijnt, verdwijnt er ook een deel van jezelf mee. Alles is verbonden, het grijpbare en het ongrijpbare.
Frank Vercruyssen is de medeoprichter van STAN (Stop Thinking About Names), een  toneelgezelschap dat zich toespitst op de acteur in zijn rauwheid. Het idee van Frank Vercruyssen begon met 3 danseressen, die door middel van hun bewegingen de rode draad van het stuk vormen. Met bijdrage van de acteurs is er een  evenwichtige balans gecreëerd tussen het stilstaan bij de woorden die voorgedragen worden en de bewegingen van de danseressen die je meevoeren  naar het ‘land van de wassende maan’.

Van 2 t/m 13 november 2010, Théâtre de la Bastille/Festival d’Automne, Parijs
Van 17 t/m 20 november 2010, Bateau Feu, Dunkerque
Van 23 t/m 27 november 2010, Théâtre Garonne, Toulouse
Van 30 november t/m 3 december 2010, Le Point du Jour, Lyon
Van 8 t/m 11 december 2010, Maria Matos, Lissabon
Van 16 t/m 18 december 2010, Monty, Antwerpen

www.stan.be

http://www.kifkif.be/cult/the-tangible