Interview met Kamal

22-12-2008 | Katrien van Tichelen

Ik kan moeilijk pretenderen te weten wat die werkgevers dachten en ik vind het ook een beetje leem om mensen direct met de vinger te wijzen door te stellen dat ze mij niet aannamen omwille van mijn Marokkaanse origine.

Kamals vader kreeg in 1975 de kans om een vacature in te vullen in België. Het Marokkaanse zusterbedrijf waar hij voor werkte, had een filiaal in België, dat op zoek was naar arbeiders. Kamals vader kreeg in 1975 de kans om een vacature in te vullen in België. Het Marokkaanse zusterbedrijf waar hij voor werkte, had een filiaal in België, dat op zoek was naar arbeiders. Hij greep die kans en kwam met zijn gezin rond die tijd in België wonen. Twee jaar later is Kamal in Deurne geboren. Kamal werkt sinds een jaar in de Katoennatie als magazijnbediende. Hoe kwam je aan je job?
Via een uitzendkantoor ben ik bij de Katoennatie terechtgekomen. Hoeveel uren werk je per week en verdien je daarmee genoeg?
Ik werk 40 uren per week. Ik verdien nooit genoeg ( lacht), maar ik kan wel rondkomen, ja. Hoe is de sfeer binnen de werkomgeving van de Katoennatie?
Er is veel sociaal contact tussen de collega’s met dezelfde functie. Maar de structuur is zeer rigide, dus de grote baas van Katoennatie zien wij nooit. Krijgen jullie dan soms een compliment als jullie goed werk geleverd hebben?
Nee, goed dat je dit vraagt. Eigenlijk zijn die mensen ondankbaar ten opzichte van iedereen die in het magazijn werkt. We worden er behandeld als nummers.  Ze werken in de Katoennatie ook met piekmomenten, dit wilt zeggen dat er in de zomer veel werkkrachten binnenkomen en tegen de winter veel mensen moeten afvloeien. Dan heb je toch niet echt jobzekerheid. Werken zij met jaarcontracten?
Nee, de meeste mensen worden aangeworven via interim-kantoren. Een deel werkt met weekcontracten. Sommigen  werken zelfs met dagcontracten, dat is eigenlijk zoiets als dagloners in de Middeleeuwen als ik me niet vergis. Zijn er voordelen voor werknemers op de werkvloer van de Katoennatie?
De arbeiders van de Katoennatie krijgen slechts een half uur pauze, in het midden van je shift. De schiften duren 8 uur. Verder is de koffie gratis, maar dat drink ik zelf nooit. Doe je het werk al bij al graag?
Het is geen droomjob, ik zie het eerder als een bezigheid en een manier om geld te verdienen. Ik  ben langzaam aan het uitkijken naar een volgende baan. Wat deed je voor je bij de Katoennatie aan de slag kon?
Ik heb veel verschillende jobs gehad, steeds via uitzendkantoren. Ik weet niet of je die uitdrukking kent ‘twaalf stielen en dertien ongelukken’? Die is wel zowat op mij van toepassing. Heb jij iets gestudeerd?
Ik heb een ASO diploma Moderne Talen gehaald, maar na het secundair onderwijs ben ik niet meer verder gaan studeren. Werk je voornamelijk om geld te verdienen of heb je ook een toekomstgericht doel voor ogen?
Geld verdienen is toch wel belangrijk, maar ik houd mij steeds een doel voor ogen. Eigenlijk zou ik graag nog verder studeren, maar ik houd er rekening mee dat dit er misschien niet meer van komt. Dus zoek ik steeds een job met doorgroeimogelijkheden. Welke complicaties komen hierbij kijken?
Wel, je moet natuurlijk de kans krijgen om te kunnen opklimmen. Wat zou jij het liefste doen als je ‘carte blanche’ kreeg en dus volledig mocht kiezen welke job je zou uitvoeren?
Dat is een moeilijke vraag. Journalistiek spreekt mij wel aan, of columns schrijven zou ik ook wel graag doen.  Zou je dan voor een bepaalde krant willen schrijven?
Nee, niet echt. Wat mij vooral aantrekt in die job, is de mogelijkheid om te schrijven over samenlevingsproblemen en bijvoorbeeld de Midden-Oosten problematiek. Zou je dan naar het Midden-Oosten willen trekken om daar ter plaatse te rapporteren?
Nee, ik zou liever van hieruit de problematiek willen beschouwen en de onwetendheid bij een groot deel van de mensen hier willen wegnemen door duidelijke artikels te schrijven. Hoe moeilijk is het voor jou om dit doel te bereiken?
Het is ten eerste moeilijk om opgemerkt te worden als journalist en zodoende voor een bepaalde krant of een bepaald tijdschrift te schrijven. Bovendien weet ik ook niet of mensen zoals ik, met een duidelijke opvatting over bepaalde onderwerpen –die misschien niet direct strookt met de gangbare opvatting- voldoende journalistieke vrijheid krijgen binnen het medialandschap.  Ten tweede heb ik geen diploma journalistiek, dat is trouwens één van de redenen waarom ik toch graag nog verder zou willen studeren. Jij hebt veel verschillende jobs uitgeoefend, die je steeds via een uitzendkantoor kon bemachtigen. Heb je je al eens onterecht afgewezen gevoeld na een sollicitatiegesprek?
Ja, toch wel, meerdere keren. Ik kreeg bijvoorbeeld éénmaal  een klassieke brief  waarop stond ‘u bent niet weerhouden voor deze functie’, dit was voor het uitoefenen van een veiligheidsfunctie. Een andere keer verliep het net hetzelfde, maar dan voor  een  job als winkelbediende. Waaraan lag dit denk je?
Ik kan moeilijk pretenderen te weten wat die werkgevers dachten en ik vind het ook een beetje leem om mensen direct met de vinger te wijzen door te stellen dat ze mij niet aannamen omwille van mijn Marokkaanse origine. Daar wil ik eigenlijk niet mee meedoen, maar het zou natuurlijk wel kunnen. Als jij zelf mensen moest rekruteren, wat zouden jouw criteria zijn?
Ik vind het spijtig dat men zich vandaag de dag nog steeds ten volle concentreert op het al dan niet hebben van een diploma en ervaring bij het rekruteren van mensen. Natuurlijk moet je ergens een bewijs of een zekerheid hebben dat een bepaalde werkkracht geschikt is om een bepaalde functie uit te oefenen. Maar volgens mij kan dit evengoed op een andere manier, want in veel gevallen is het diploma-als het puntje bij het paaltje komt- geen echte noodzaak bij het uitoefenen van één of andere functie. Dus ideaal zou zijn dat ik dan mensen zou kunnen aanwerven op basis van een gesprek. Met een goede mensenkennis moet zoiets mogelijk zijn, denk ik.

http://www.kifkif.be/jobs/interview-met-kamal