Hoe de N-VA van Vlamingen nationalisten maakt

De zoektocht naar deze concepten leest behoorlijk taai, maar toont aan dat het zelfs voor de N-VA niet gemakkelijk is om de Vlaamse identiteit te definiëren.

Identiteitsdiscours N-VA doorgelicht

‘Als we niet opletten dreigen we wakker te worden in een koud en kil “Texas aan de Noordzee”.' De interculturele organisatie KifKif analyseerde het discours van Bart De Wever. Helaas sloeg ook de verstarring toe.

Van onze redacteur

‘Als we de N-VA laten doen, hebben we meer te verliezen dan België alleen: we dreigen ook allerhande rechten en sociale bescherming te verliezen. Een land waar de rijken het voor het zeggen zullen hebben en de gewone mens opdraait voor het prijskaartje.' De conclusie van KifKif liegt er niet om. De organisatie distilleerde uit het N-VA-discours de ideologische krijtlijnen. Dat beeld oogt niet fraai. De N-VA droomt van een etnocratie, een gemeenschap waarin alleen de Vlaming volledige politieke rechten kan claimen. Moslims, Walen en mensen ter linkerzijde – die de N-VA bekritiseren – passen niet in dat plaatje. De partij bepleit bovendien een neoliberaal economisch beleid.

Karikatuur

De conclusie neigt naar een karikatuur. En dat is jammer. De auteurs gingen niet over een nacht ijs. Hun ambitie was nobel. Ze wilden van al die retoriek het laagje vernis schrappen om na te gaan welke ideologische concepten er achter die talloze interviews, columns en opiniestukken van onder meer Bart De Wever zitten. Die zogeheten discoursanalyse legde de N-VA-visie over identiteit bloot. KifKif ging op zoek naar de manier waarop de N-VA van gewone Vlamingen echte nationalisten wil maken en en passant een neoliberaal beleid wil voeren. De Vlaamse onafhankelijkheid komt dan wel vanzelf.

De zoektocht naar deze concepten leest behoorlijk taai, maar toont aan dat het zelfs voor de N-VA niet gemakkelijk is om de Vlaamse identiteit te definiëren. KifKif concludeert dat de partij die identiteit louter reduceert tot een Vlaams-nationalistische overtuiging. Voor de N-VA is alleen de Vlaamse identiteit legitiem. Ze vertrekt van een voluntaristisch standpunt. Mensen moeten tot die Vlaamse natie willen behoren om deel uit te maken van de gemeenschap en zo te kunnen rekenen op solidariteit. KifKif ziet vooral een etnische basis om de poort naar de Vlaamse gemeenschap te kunnen binnenstappen. Het leren van de taal en het zich schikken naar Vlaamse normen en waarden doet de partij zelfs aanleunen bij de ideologie van Vlaams Belang.

Ondanks het harde werk kreunt de analyse onder een ideologische verstarring. Echt thuis in de geschiedenis van het Vlaams-nationalisme zijn de auteurs niet. Ze namen evenmin de moeite om op zoek te gaan naar de reden van het succes van de N-VA, of waarom het discours wordt omarmd en door de media wordt verspreid. Bovendien wordt de lezer wat ongemakkelijk bij de simplistische manier waarop de begrippen identiteit en nationalisme in het verdomhoekje wordt geplaatst. Het klopt dat de N-VA aan de basis ligt van de inburgeringcursussen voor migranten.

Hieruit besluiten dat de partij op een etnische basis aan gemeenschapsvorming wil doen, lijkt bijzonder kort door de bocht. Ook het verstrengen van de regels voor gezinshereniging past niet in deze beschuldiging, al was het maar dat alle Vlaamse partijen – op Groen! na – hiervoor hebben gepleit. Het wezen van de Vlaamse identiteit mag best ter discussie worden gesteld. Maar het verkapte pleidooi om alle sociale rechten te kunnen opeisen wanneer iemand geen deel wil uitmaken van de Vlaamse gemeenschap klinkt niet overtuigend. Wie zijn neus ophaalt voor de familie kan toch moeilijk verbaasd zijn dat hij geen uitnodiging ontvangt voor het feest.

Ico Maly & Jan Zienkowski, Het rijpen van de geesten. De woorden van De Wever en de strijd om uw ziel,te downloaden op www.kifkif.be

 

 

 


 

http://www.kifkif.be/over-kif-kif/hoe-de-n-va-van-vlamingen-nationalisten-maakt