Gelijkwaardigheid

Kif Kif vindt dat iedereen een gelijkwaardige plaats in een rechtvaardige samenleving moet kunnen innemen. Kif Kif besteedt dan ook veel aandacht aan de oorsprong, de werking, de functie en de gevolgen van ongelijkheidmechanismen. Kif Kif klaagt waar nodig ook ongelijkheden aan, en wil meewerken om die ongelijkheden te remediëren en te voorkomen.

Algemeen

Kif Kif gaat ervan uit dat ieder mens gelijkwaardig is en gelijke kansen en middelen moet krijgen om zich maximaal te ontplooien en op een volwaardige manier deel te nemen aan het maatschappelijke leven. Niemand mag dus uitgesloten of achtergesteld worden omwille van nationaliteit, zogenaamd ras, huidskleur, afkomst of nationale of etnische afstamming, leeftijd, seksuele geaardheid, handicap, geloof of levensbeschouwing, burgerlijke staat, geboorte, vermogen, politieke overtuiging, huidige of toekomstige gezondheidstoestand, een fysieke of genetische eigenschap, en sociale afkomst. Elke discriminatie op deze gronden is voor Kif Kif ontoelaatbaar, behalve wanneer een direct onderscheid gebaseerd is op een objectieve en redelijke rechtvaardiging zoals de wet het omschrijft. Daarbij is zowel de dwang die uitgaat van de eis tot assimilatie als de onverschilligheid die naar voren komt in de idee van 'leven en laten leven' in strijd met de ideeën van gelijkwaardigheid en verantwoordelijkheid die Kif Kif wenst uit te dragen.

Gelijkheid en gelijkwaardigheid impliceert dat de rijkdom van onze samenleving rechtvaardig verdeeld dient te worden. Vandaag is dat nog lang geen realiteit, integendeel de kloof tussen arm en rijk wordt steeds groter. Steeds meer mensen dreigen uit de boot te vallen en worden in de marginaliteit geduwd. Gelijkwaardigheid betekent voor Kif Kif dan ook en vooral economische gelijkwaardigheid, het kan niet zijn dat enkelen grote rijkdom vergaren, terwijl steeds meer mensen met moeite rondkomen. Dergelijke ongelijkheid moet met alle middelen bestreden worden en vereist structurele maatregelen om deze ongelijkheden weg te werken. Het is immers de sociaaleconomische toestand die het meest bepalend is voor de ongelijke positie voor mensen.

Kif Kif meent dat de maatschappij in al haar facetten en op alle niveaus toegankelijk en bereikbaar moet zijn voor alle leden van die maatschappij. Heel wat mensen worden duidelijk geconfronteerd met een dagelijkse realiteit waarin ze zelfs niet eens als een volwaardige gesprekspartner worden beschouwd. Er moet werk gemaakt worden van een verregaande democratisering van een aantal structuren en instellingen. Alle burgers moeten op een actieve manier kunnen participeren in het beleid. Dit veronderstelt een eerlijke verdeling van de middelen en de mogelijkheden waarover iedereen moet beschikken, zowel op lokaal als globaal vlak. In onze postindustriële samenleving vormt kennis de belangrijkste grondstof. In haar streven naar een rechtvaardige maatschappij acht Kif Kif het dan ook van primordiaal belang om ook die grondstof voor iedereen beschikbaar en bruikbaar te maken.

Hoewel er de laatste jaren heel wat aandacht is besteed aan een gelijkekansenbeleid, ligt de nadruk daarbij nog steeds in hoofdzaak op gelijke startkansen en dus op initiële drempels die iemand ervan zouden weerhouden volwaardig deel te nemen aan het maatschappelijke leven. Daarbij besteedt het beleid weinig tot geen aandacht aan het proces, noch aan de eindresultaten. Een dergelijke aanpak biedt nauwelijks garanties dat een meer gelijke start ook een beter resultaat oplevert. De verschillen in resultaten worden nog al te vaak gelegitimeerd door te verwijzen naar het idee van persoonlijke verdienste, die een rechtstreeks gevolg zou zijn van individuele aanleg en inspanning. Die visie houdt er geen rekening mee dat de invulling van begrippen als 'aanleg' en 'inspanning' zelf afhankelijk is van een ongelijke waardering van sociaal, economisch en cultureel kapitaal. Kif Kif pleit daarom voor een meer systeemgerichte benadering binnen het gelijkekansenbeleid, waarbij er tijdens het hele proces extra ondersteuning wordt gegeven en niet louter in de aanvangsfase. Een integraal gelijkheidsbeleid gaat immers niet alleen uit van gelijke startkansen, maar ook en vooral van gelijke uitkomsten. Het onderwijssysteem en de arbeidsmarkt in Vlaanderen houden vandaag eerder bestaande ongelijkheden in stand dan ze te remediëren.

Kif Kif vindt bovendien ook dat individuele gelijkwaardigheid op juridisch vlak het best kan worden gegarandeerd door universele rechten en plichten en niet door groepsspecifieke rechten. Die laatste ondergraven immers de objectieve basis van het recht op ernstige wijze. Een doelgroepenbeleid is in bepaalde gevallen raadzaam, maar dient altijd van tijdelijke aard te zijn. Het gaat hierbij immers altijd om een inhaalbeweging. Ook moet er werk van gemaakt worden om bepaalde doelstellingen, waarden en normen te herijken of aan te passen.

In Vlaanderen

Kif Kif stelt vast dat er in onze samenleving nog steeds ernstige ongelijkheidsmechanismen bestaan. Het beschikbare cijfermateriaal illustreert dat duidelijk. In België leeft 55,6 % van de personen van Marokkaanse herkomst en 58,9 % van de personen van Turkse herkomst van een inkomen dat lager ligt dan de Europese armoedegrens. Onder autochtone Belgen is dat slechts 10,16 %. Ook voor werkloosheid bestaat er nog steeds een duidelijke discrepantie: terwijl de werkloosheidsgraad onder hooggeschoolde allochtonen 21,9 % bedraagt, is die bij hooggeschoolde autochtonen slechts 2,9 %. Daarmee is België trouwens meteen de Europese koploper voor wat de kloof in werkzaamheidgraad tussen autochtonen en allochtonen betreft.

Ook op andere gebieden blijven er in onze maatschappij belangrijke ongelijkheidsmechanismen bestaan. Een voorbeeld daarvan is het hedendaagse onderwijs dat sociale ongelijkheid reproduceert. Statistieken wijzen bijvoorbeeld uit dat slechts 10 % van de armste 15-jarige leerlingen in het ASO terechtkomt, terwijl op dezelfde leeftijd 90 % van de rijkste leerlingen naar een ASO-school gaat. Ook daarmee neemt België een van de Europese kopposities in op het vlak van structurele sociale ongelijkheid.

Een laatste belangrijk voorbeeld van structurele maatschappelijke ongelijkheid ligt ten slotte in de ongelijke behandeling van mannen en vrouwen in onze samenleving. Vrouwen blijven vaker thuis, werken veel meer deeltijds, verdienen minder en zijn vaker arm. Terwijl twee derde van de mannen betaald werk levert, is slechts iets meer dan de helft van de vrouwen actief op de arbeidsmarkt. Bij de mannelijke loontrekkenden werkt slechts 7,8% deeltijds, bij de vrouwen 43% . Dit komt in hoofdzaak omdat in de ruime samenleving nog steeds het beeld overheerst dat het vooral de vrouwen zijn die moeten instaan voor het huishouden en het verzorgen van de kinderen. Een meer gelijke verdeling van die taken tussen vrouwen en mannen dringt zich dus ook op als men werk wilt maken van een samenleving waar gelijkwaardigheid een feit is

Bronnen

1 Dany Neudt & Bilal Benyaich, November 2007: Het is niet kifkif op de arbeidsmarkt. Samenleving en politiek, Jaargang 14, 2007, nr.9 (november), p. 36-42.
2 Vacature, September 2008: dossier over diversiteit op de arbeidsmarkt. Oeso-rapport.
3 Nico Hirtt, Ides Nicaise & Dirk De Zutter, September 2007: De school van de ongelijkheid, Uitgeverij EPO.
4 Persbericht van de Federale Overheidsdienst Economie, K.M.O, Middenstand en Energie, 7 maart 2008.

 

Kif Kif keurt de veronderstelling dat een persoon niet professioneel kan handelen omwille van de zichtbaarheid van hun geloof af. Dat is een verkeerde veronderstelling die aan de basis ligt van deze manier van denken en beleid maken.

Er zijn voorwaarden om humor te maken. Op dezelfde manier, moeten we denken aan de voorwaarden om samen te leven. En liefst niet op een eenzijdige manier. Reeds verschenen in het Engels in The Critique, nu ook beschikbaar in het Nederlands.

Er wordt streng toegezien aan de schoolpoort van de school Ursulinen in Mechelen om meisjes met lange rok tegen te houden. Zij worden verplicht hun jurken op te rollen. Wie dat niet doet, wordt naar huis gestuurd. Wie op lange termijn niet gehoorzaamt, wordt met sancties bedreigd.

Op 21 maart, de internationale dag tegen racisme, start Hand in Hand een campagne voor méér tewerkstelling van etnisch-culturele minderheden. Volgens de VDAB is in februari 2012 een kwart van de werkzoekende werklozen namelijk allochtoon.

http://www.kifkif.be/over-kif-kif/standpunten/gelijkwaardigheid