Tarik en Hind Fraihi bestrijden islamextremisme en Vlaams Belang

09-09-2008 | De Morgen

Soms lopen de gemoederen wat hoog op, maar we lachen ook en we relativeren heel sterk.

De politieke islam en het VB zijn objectieve bondgenoten.

Twee gezichten van hetzelfde extremistische kwaad die volgens Tarik en Hind Fraihi, broer en zus, ook op dezelfde manier moeten worden aangepakt. ‘Als je opkomt tegen racisme moet je niet alleen tegen het VB opkomen, maar tegen elke vorm van racisme, antisemitisme, homofobie en seksisme.

Doe je dat niet, dan verval je in de ‘eigen volk eerst’-reflex van het VB.’

Vorig jaar dook Hind Fraihi twee maanden onder in Molenbeek. Dat resulteerde in een omstreden artikelenreeks in Het Nieuwsbladover het toenemende islamfundamentalisme op Belgische bodem. Het VB las er zijn groot gelijk in en danste een week lang op tafel. Ook door een deel van de moslimgemeenschap werd de freelancejournaliste uitgespuwd. Nu is er het boek Undercover in Klein-Marokko, een bewerking die nuances aanbrengt bij de reeks en haar verhaal in een breder kader plaatst.

Tarik, als stuwende kracht achter KifKif diende je eind vorig jaar mee een klacht in tegen het VB.

Hind, jij werd tijdens de publicatie van je reeks op de website van het VB opgevoerd als een heldin. Leverde dat rumoerige familiefeesten op?

Hind Fraihi: “Niet rumoeriger dan anders.

We discussiëren al sinds we kind waren. Echt over alles, niet alleen over integratie en moslimfundamentalisme.
Het hoort bij de familiecultuur om alles echt uit te melken. Soms lopen de gemoederen wat hoog op, maar we lachen ook en we relativeren heel sterk. Op persoonlijk vlak gaat alles heel goed tussen ons.”

Tarik Fraihi: “Toen we met Kifkif klacht indienden tegen het VB hebben we gelijk aangekondigd dat we ook klacht zouden indienen tegen het islamextremisme.

Ons werk ligt in dezelfde lijn. De stijl en de aanpak zijn verschillend, maar we vertellen wel hetzelfde verhaal.”
Hind: “Ik probeer toegankelijk en open te schrijven. Het is een cliché, maar het is de bedoeling dat mijn boek gelezen wordt door alle lagen van de bevolking.

Met een academisch, filosofisch boek zou ik dat nooit bereiken.”

In je boek schrijf je dat je teleurgesteld was omdat Kifkif de oorspronkelijke steun voor je boek heeft ingeslikt.
Hind: “Ik blijf daar ook bij, maar mijn broer is een democraat. Hij heeft zich bij de meerderheid binnen Kifkif neergelegd.”

Tarik: “Ikzelf blijf haar project steunen.
We hebben met Kifkif intussen ook een weg afgelegd. Ik kan me voorstellen dat het meerderheidsstandpunt intussen gewijzigd is.”

Wat vind je zelf van het boek?

Tarik: “Het boek draagt veel meer bij tot het debat dan de stukken die ik er tot nu toe over gelezen heb in de media. Hind doet in het boek dingen die ik niet zou doen – ze voegt bijvoorbeeld veel persoonlijke elementen toe – maar dat gaat om stijl. Inhoudelijk heb ik weinig aan te merken. Ik vind het heel goed dat ze het probleem van het moslimextremisme aan de kaak stelt.

“Als je over migranten en inburgering schrijft, kom je vrij snel over als iemand die de rechten verdedigt van een bepaalde groep. Dat doe je natuurlijk ook, maar zelf heb ik tegelijkertijd ook altijd kritiek op die ‘eigen’ groep geleverd. Gewoon omwille van het feit dat er een VB is, ligt dat laatste bijzonder gevoelig. De democratische krachten in de Marokkaanse gemeenschap worden gesandwiched tussen twee extremen: het VB en het moslimextremisme. Het wordt dringend tijd om die twee extremen op een consequente manier aan te pakken.”
Hind: “Ik ben tegen moslimextremisme.

Het openlijk aanklagen ervan zie ik als een middel om het stokpaardje van extreem rechts af te pakken. Wij moeten dringend zelf kritiek durven te geven op dat deel van onze gemeenschap. Zo ge raken we verder dan door te zwijgen. Dat is de manier om het VB klein te krijgen.”

Het VB geneert zich niet om passages uit de context te rukken en ze voor de eigen propaganda te misbruiken. Is dat nooit een argument geweest om het dan toch maar niet te doen?

Hind: “Integendeel. Ik zie mijn werk als een aanzet voor de democratische partijen om de kritiek over te nemen en het politiek correcte denken los te laten. Na de publicatie is de reeks gemonopoliserd door het VB. Ik hoop dat er nu verandering in komt.”

Tarik: “In Nederland zie je dat de PvdA de weg is ingeslagen die de democratische partijen hier niet durven inslaan.
De Nederlandse sociaaldemocraten voeren op het vlak van integratie een radicaal democratisch discours met heel veel terechte kritiek op de allochtone ge meenschap. De dingen die slecht lopen, worden met naam genoemd. Het discours van de PvdA is complexloos. Hier werpt het bestaan van het VB een zwarte schaduw over het hele debat. Een aantal zaken die moeten gezegd worden, kunnen hier nog altijd niet gezegd worden.”

Hind: “Die redenering gaat trouwens ook op voor moslims die binnen hun eigen gemeenschap hun mond niet durven opentrekken uit schrik voor de extremisten.”

Tarik: “Het beste zou zijn dat de democratische krachten binnen de moslimwereld zich openlijker verzetten tegen de politieke extremisten. De logica is simpel, maar hij wordt niet altijd consequent gehanteerd: als je opkomt tegen racisme, dan moet je niet alleen tegen het VB opkomen, maar tegen elke vorm van racisme, antisemitisme, homofobie en seksisme. Doe je dat niet, dan verval je in de ‘eigen volk eerst’-reflex van het VB. Mijn groep interesseert me en de rest niet. Zo werkt het niet. Racisme is een fenomeen dat moet bekampt worden, waar dan ook. De electorale sterkte van het VB maakt het blijkbaar moeilijk om dat duidelijk te zeggen.”

Wat moeten we dan met het VB?

Tarik: “Het VB is ondemocratisch. Ik bekamp die partij net zoals ik de politieke islam bekamp. Het zijn twee gezichten van hetzelfde kwaad. Als ik van het VB zeg dat het een ondemocratische en racistische partij is, dan zeg ik dat vanuit een overtuiging en dan wil ik geen rekening houden met de eventuele electorale weerslag. Iedereen schreeuwt moord en brand over de electorale impact van de klacht tegen het VB. Wel, als democraat zal het mij worst wezen wat het electorale effect ervan is.”

Hind: “Politieke partijen zouden moeten nadenken over echte oplossingen voor de problemen waar het VB op teert in plaats van hun energie te stoppen in electorale berekeningen.”

Wil je met het boek een duw in die richting geven?

Hind: “Niet bewust. Mijn zoektocht is ingegeven door journalistieke nieuwsgierigheid.
Ik wou weten wat er gebeurt in de wijken van Molenbeek, achter de gevels.
Als mijn boek mee een maatschappelijke discussie op gang kan brengen, dan zou dat zeer fijn zijn, maar het was niet het oorspronkelijke opzet. Ik geef ook geen antwoorden. Ik stel alleen open vragen door een wereld te tonen waarvan ik het bestaan zelf vooraf niet kende.”

Is het correct om het boek als een genuanceerde versie van de oorspronkelijke reeks te omschrijven?

Hind: “Ja. Het was ook nodig. Tijdens het debat dat loskwam na de reeks werd vooral op de vrouw gespeeld. Ik stel nu zeer expliciet dat ik niet voor de extreem rechtse oplossing kies, integendeel. Ik ben ook helemaal niet van oordeel dat alle moslima’s onderdrukt worden, zoals tijdens de reeks werd gezegd. Mij in extreem rechtse hoek zetten was vooral een manier om niet over de inhoud te discussiëren. Met het boek heb ik die zaken hopelijk duidelijk gemaakt.”

Hoe komt het dat het debat ook in de moslimwereld zelf wordt gesmoord?

Tarik: “Als er al eens een aanzet in de goede richting werd gegeven, dan ge beurde het vaak door mensen die binnen de moslimgemeenschap niet ernstig genomen worden. Nee, ik noem geen namen. (lacht)Daarnaast maken de polarisatie en het ‘eigen volk eerst’-denken ook school binnen de moslimwereld. Als ze ons hard aanpakken, dan gaan wij zeker ook niet over de problemen in de eigen gemeenschap beginnen, is de logica.
Ook een aantal potentiële leidersfiguren heeft de discussie niet opgestart uit schrik een deel van de achterban te verliezen.”

Hind: “De voorbije vijf jaar zie je een vreemde dynamiek waarbij gematigde moslims op het VB stemmen als protest tegen het feit dat de democratische partijen de problemen met allochtonen doodzwijgen. Ook in het hoofddoekendebat zag je dat. Er zijn redelijk wat moslima’s die een hoofddoek dragen als statement.
Vrouwen die zich vrijgevochten voelen en met de hoofddoek willen uitdagen.
Het zijn signalen dat er iets leeft, maar ze komen onvoldoende op de voorgrond.”

Tarik: “Het grote probleem is dat bij gebrek aan discussie binnen de moslimwereld de antidemocratische krachten duidelijk aan belang winnen. Naast de politieke islam zijn er ook groepen die zweven in het obscurantisme en potentieel veel schadelijker zijn.”

Hind: “Bijvoorbeeld de duiveluitdrijvers.

De obscure bewegingen zijn in wezen niet politiek, maar de dynamiek wordt wel politiek gestuurd, ook vanuit het buitenland. Mensen gaan mee in de stroom zonder het goed te weten. Met religieus fundamentalisme op zich heb ik geen probleem, maar vanaf het moment dat het politiek wordt uitgebuit, loopt het verkeerd.”

Tarik: “De hele religieuze argumentatie moet dringend uit het debat gehaald worden. Het laatste wat we nodig hebben, zijn nieuwe pastoors die komen vertellen hoe het moet.”

Nochtans zijn het net de imams die de stap naar de politiek zetten.

Tarik: “Dat is geen gezonde evolutie. Laat die gewoon zitten waar ze zitten. Als de media naar aanleiding van een of andere gebeurtenis plots nog eens willen we ten hoe het er toegaat bij de moslims, dan weten ze niet goed waar ze moeten zijn. De verenigingen zijn te versnipperd, men weet niet welk vlees men in de kuip heeft, dus klopt men maar aan bij de pastoor. Sorry, maar wie wil weten hoe het er in de moslimwereld toegaat, moet niet bij de imam zijn.”

De cartoonrel toonde een stuitend gebrek aan kennis van elkaar. Zelfs de meest goed menende multiculturele Vlaming wist niet dat het afbeelden van de profeet zo schokkend is.
Tarik: “Je zit met een heel grote groep moslims die er aanstoot aan neemt, maar je hebt ook een grote groep die zegt: ‘Het zijn andersgelovigen die het doen, dus ik voel me niet beledigd.’”

Hind: “Er zijn ook moslims die zeggen: ‘We hebben zelfs geen respect voor elkaar, hoe zouden we dan kunnen verwachten dat anderen respect hebben voor ons?’ Hoe islamitisch is het om niet op straat te komen voor degelijk onderwijs en betere sociale voorzieningen en wel voor cartoons?”

Tarik: “Het is problematisch dat die nuances nooit worden getoond. Tijdens de hele Rushdieaffaire, na de fatwa van Khomeini, werd hier met geen woord gerept over de monsterpetitie van tienduizenden Arabische intellectuelen die zich verzetten tegen de fatwa. Dat wordt niet getoond omdat we veel te sterk meestappen in het overheersende discours van de botsing tussen beschavingen en vergeten de botsing binnen beschavingen in beeld te brengen. Die interne botsingen zijn er en ze zijn helemaal geen marginaal fenomeen. Mensen die de politieke islam verdedigen, zeggen dat de seculieren een marginaal fenomeen zijn en de seculieren zeggen hetzelfde over de politieke islam. De werkelijkheid is dat geen van beide een marginaal fenomeen is en dat er een zeer hevige botsing tussen beide aan de gang is. Hier en in de Arabische wereld.

Door dat beeld scherper te maken, verzwak je het beeld van de botsing tussen beschavingen. Dan zie je dat er objectieve bondgenoten zijn aan de andere kant, in de ‘andere’ beschaving.

“Neem bijvoorbeeld het gigantische taboe ‘afvalligheid’. Jongere moslims die niet meer geloven, durven dat niet openlijk zeggen tegen hun vrienden of ouders.
Die dijk moet dringend gebroken worden. Het zijn die mensen die de kloof kunnen en zullen moeten dichten. Ze zijn er, maar op dit moment staan ze nog onvoldoende sterk om naar buiten te treden. De machtsbasis om dat te kunnen is nog niet groot genoeg. In Frankrijk en in Nederland zie je al mensen opstaan die dat wel durven.”

Hind: “Binnen de moslimgemeenschap leeft het debat, maar het komt veel te weinig naar buiten. Dat binnen de katholieke wereld extreem rechts en extreem links bestaan, dat weet men, maar hetzelfde zit ook in de moslimwereld, alleen komt het niet naar buiten.
Ook omdat veel moslims stilaan last hebben van een soort mediamoeheid. Ze zijn het echt grondig beu om zich telkens opnieuw te moeten verdedigen voor zaken die in naam van hun godsdienst gebeuren.”

Hebben de Vlaamse progressieve partijen de klik gemaakt dat de ‘klassieke’ aanpak niet zal helpen en dat het debat breder gevoerd moet worden?

Tarik: “Rechts interesseert mij niet, maar links durft die klik niet te maken. Men beseft nog altijd niet dat de moslimgemeenschap ook links en rechts, conservatief en progressief, gelovig en seculier is. De gedachte ‘het zijn allemaal sukkelaars’ haalt bij links de bovenhand en dat resulteert in de verkeerde aanpak. Het is simpel: de huidige generatie politici is niet in staat om het integratieprobleem op te lossen. Ze zijn ook nog niet bereid om de macht af te staan aan een volgende generatie die dat wel zou kunnen. De huidige politieke generatie is volkomen geblokkeerd in haar denken over integratie.
De angst voor de electorale afstraffing is te groot. Men heeft niet, zoals in Nederland, een gigantische electorale klap gekregen, maar vele kleintjes na elkaar die niet dezelfde uitwerking hebben gehad. Ze gaan er ‘op zijn Vlaams’ van uit dat het wel vanzelf zal wegebben. Men is er ook niet echt in geïnteresseerd, want het levert geen stemmen op.”

Hind: “De vraag is: waar zijn ze dan wel in geïnteresseerd? Het stemgedrag van veel mensen wordt toch door die problematiek gestuurd!”

Tarik: “Zeker, maar men heeft een heilige schrik voor verder stemmenverlies aan het VB. Terwijl men beter nu door de zure appel heen zou bijten om op termijn opnieuw te kunnen scoren. Ongecomplexeerd durven praten en politiek handelen is er gewoon niet meer bij. En nogmaals: deze generatie heeft het ook niet in zich om dat nog te doen. Als Philip Dewinter in het Vlaams Parlement zijn mond opendoet, dan zie je de andere politici wegduiken in hun stoel. Ze weten niet wat te doen, ze kunnen er niet op reageren.

Er is niemand die durft te reageren.
Men is totaal de draad kwijt. Men is zo gecomplexeerd dat men geen debat meer durft aan te gaan en het dan maar volledig overlaat aan het VB. Wat is er mis met de waarheid te zeggen? Gezinsvorming en gezinshereniging bijvoorbeeld maken 70 tot 80 procent uit van de migratie.

Er is veel misbruik en we zijn veel te laks. Dat cijfer zou met twee derde naar beneden moeten. Niemand durft dat te zeggen. Als een gezin de ouders uit Marokko laat overkomen, maak dan dat de kinderen de financiële verantwoordelijkheid op zich moeten nemen. Er zijn te veel situaties waarbij die ouders een week later al bij het OCMW staan. Dat is puur misbruik maken van het systeem. Dat is een links discours, maar het wordt in extreem rechtse handen gegeven.”

‘Door de botsing binnen de beschavingen in beeld te brengen verzwak je het beeld van de botsing tussen beschavingen’

 

http://www.kifkif.be/over-kif-kif/tarik-en-hind-fraihi-bestrijden-islamextremisme-en-vlaams-belang