In de hoop dat jongeren er inspiratie uit halen om te investeren in een opleiding, en om werkgevers te overtuigen van de interculturele talenten op de Gentse arbeidsmarkt heeft Gent,  Stad in Werking het ambassadeursproject opgezet. 13 allochtone ambassadeurs staan hierdoor klaar om op pad te gaan naar scholen, evenementen, organisaties of bedrijven. Ze delen hun ervaringen over hun schoolloopbaan en hun zoektocht naar werk. Meer info over dit project vind je hier.

Op 30 september verwelkomde Gent, Stad in Werking 250 aanwezigen tijdens de partnerdag. LaTent TaLent stond centraal met de lancering van het ambassadeursproject, het debat over de interculturele arbeidsmarkt en stand-up. Een ambassadrice van het project nam het woord, hier kan u haar integrale speech lezen:

Een ambassadrice aan het woord:

Zoals jullie ondertussen weten is het opzet van dit project dat wij als ambassadeurs ons verhaal vertellen aan jongeren, werkgevers, leerkrachten en ouders. Enerzijds om te motiveren, anderzijds om te sensibiliseren.

Waarom hebben wij met het hele ambassadeursteam aan dit project deelgenomen? Wat is onze drijfveer?
 
Eigenlijk kunnen we hier heel kort op antwoorden: Wij doen vandaag mee met dit project, omdat we hopen dat wij hier morgen niet meer moeten staan. Wij willen morgen ons verhaal niet meer vertellen, en wij willen ook niet dat dit overmorgen aan onze kinderen gevraagd zal worden. Niet uit luiheid, maar uit hoop. De hoop dat er een dag zal zijn dat elk kind gaat voor zijn idealen, dat elk kind mag dromen, maar ook mag hopen dat zijn droom werkelijkheid zal worden. Onze hoop dat elk latent talent op een efficiënte manier tot uiting komt. Dat elk potentieel latent talent naar waarde zal geschat worden.

Ons project staat voor gelijke kansen en diversiteit. Maar als jullie naar onze ambassadeursteam kijken, zien jullie op zich al een heel diverse groep. Elke ambassadeur heeft zijn eigen persoonlijkheid, zijn eigen talenten, zijn eigen dromen en zijn eigen verhaal. Toen ik in dit project stapte vroeg ik mij af of ik wel zo een bijzonder verhaal had. Ik heb wel universitaire studies gevolgd en ondertussen werk ik ook, maar wat is hier zo bijzonder aan? Moest ik nu Sofie, Sarah of Eva heten, was mijn verhaal dan even bijzonder geweest? Absoluut niet. Dit project gaat over gelijke kansen en de toepassing van basismensenrechten, zoals het recht op onderwijs en het recht op werk. Iedereen moet een gelijke en gelijkwaardig toegang hebben tot deze rechten, ongeacht zijn huidskleur, afkomst, religie of wat dan ook…

Dames en heren,
 
Daarnet zagen we in het promotiefilmpje kinderen die droomden om stewardess te worden of astronaut. Zullen deze kinderen hun dromen ooit werkelijkheid zien worden? Ik hoop het van harte! Maar statistisch gezien hebben zij minder kans om te bereiken wat ze willen bereiken dan hun autochtone leeftijdsgenoten. Ik heb me al heel vaak afgevraagd hoe dat komt. Is het leven voor hen dan zoveel moeilijker?

We kunnen het leven een beetje vergelijken met een berg. Elk kind moet die berg op, de berg van het leven. Hoe komt het dan dat kind A wel erin slaagt om de top te bereiken en kind B niet? Ligt het aan de berg? Nee, die berg is voor iedereen even steil en even moeilijk. Maar waar ligt dan wel het probleem? Het probleem zit hem niet bij de berg, maar bij de zwaarte van de rugzak dat elk kind met zich meedraagt. In die rugzak zitten hun identiteitskenmerken. Bij het ene kind zal die rugzak al wat zwaarder wegen dan bij een ander.

Laten het voorbeeld nemen van een rugzak met vier stenen: Op de eerste steen staat er vrouw. Op de volgende allochtoon. De derde steen heet moslima. En ten slotte zit er ook een vierde steen in dat in een hoofddoek is gewikkeld.
De vraag is dan, wat doe je als mens met je rugzak aan de voet van je levensberg?
Er zijn drie opties. Een eerste kind staat aan de voet van zijn berg, hij ziet die top die nog heel ver weg is, hij ziet een ander kindje voorbij de berg ophuppelen, en dan voelt hij hoe zwaar zijn rugzak is. Dat kind beslist om zijn rugzak achter te laten, zodat hij ook gemakkelijk naar boven zou kunnen huppelen. Het zal hem even lukken, maar onderweg wordt hij geconfronteerd met verscheidene problemen die hem zullen doen beseffen dat zijn rugzak niet los te maken is, en dat hij die rugzak zal moeten accepteren als een deel van zichzelf. Hij zal op een dag zijn rugzak terug oppikken, en laten we hopen dat hij dan toch de top bereikt, op een trotse manier.
Kind 2, kreunt onder de last van zijn rugzak, ziet andere kinderen voorbij huppelen, en kijkt dan naar te top. Hij kijkt, hij zucht en uiteindelijk zet hij zich neer. Letterlijk blijft hij bij de pakken zitten, met alle gekende gevolgen van dien.
Kind 3, voelt de zwaarte van zijn rugzak, kijkt hoever de top is, zucht bij het zien van de steile helling, maar dan ziet hij plots een andere kind voorbij huppelen, weliswaar met een lichtere- of zonder rugzak. Onze derde kind zegt bij zichzelf “als hij die top kan bereiken, als hij die top mag bereiken, dan kan ik dat ook, dan zal ik het ook bereiken. Misschien niet al huppelend, maar als het moet al kruipend…”  Kind 3 begint aan zijn moeizame klim. Zal hij de top bereiken? Misschien wel, maar misschien ook niet. Want wie dacht dat zijn rugzak zijn enige probleem was, heeft het mis. Onderweg wordt dit kind ook nog geconfronteerd met hindernissen. Om een paar voorbeelden van hindernissen op te noemen: dit kan gaan van vooroordelen tot discriminatie en racisme. Dit kan ook gaan over bepaalde ideeën binnen sommige gemeenschappen, zoals het idee dat een vrouw niet gemaakt is om te studeren. Of dit kan ook gaan over een hoofddoekenverbod. Wat doet het kind dan wanneer hij met een dergelijke hindernis geconfronteerd wordt? Maakt hij een bocht, klimt hij erover of geeft hij op? Voor sommigen zal de tocht jammer genoeg hier eindigen, anderen zullen creatief genoeg zijn om er overheen te geraken en nog anderen zullen de hulp nodig hebben van anderen om over die hindernis te geraken.

Vandaag staan we hier als klimmende volwassenen, maar ook als de klimmende kinderen van gisteren. Onze taak van ambassadeurs bestaat erin om over onze schouder te kijken, en te zien wie er na ons komt. Om de klimmers te ondersteunen, maar ook om alle kinderen wat meer zelfvertrouwen te geven. Maar ook jullie beste aanwezigen kunnen hierin een rol spelen. Jullie kunnen ook duwers en trekkers zijn. Als elkeen van jullie één kind over een hindernis helpt of nog beter de hindernissen omverwerpen, dan staan we al een heel eind verder. Minstens doen wij een warme oproep naar iedereen toe om te blijven geloven in de kinderen die het wat moeilijker hebben. Om hun kansen te garanderen en hun talenten te ontdekken. Op die manier zullen we meer en meer kinderen hebben die hopelijk die top zullen bereiken. En als ze die bereiken, zullen ze het gevoel hebben dat hun rugzak veel lichter geworden is. Niet omdat de stenen minder wegen, maar omdat zijzelf sterker geworden zijn. En die sterkte zal hun troef zijn op de arbeidsmarkt. Laten we hopen dat binnen een paar jaar een veelvoud aan individuen hier zullen staan en met veel trots zullen kunnen zeggen: “Hallo: ik ben X, ik draag een prachtige exotische naam, sommigen noemen mij soms allochtoon, maar ik heb vandaag bereikt waar ik ooit van droomde”. Dat dit tegen dan niet meer als een bijzonder verhaal zal beschouwd worden, dat is onze droom.