Menig lezer zal instemmend knikken dat being the only one synoniem staat aan being the lonely one. Onder meer personen van kleur, mensen van de LGBTQIA+ gemeenschap, vrouwen en mensen met een beperking kunnen per definitie zichzelf niet zijn in een werkomgeving waar ze de minderheid vormen. Ze cijferen een belangrijk deel van zichzelf weg om zich te conformeren aan de heersende bedrijfscultuur. In welke mate werkgevers zich daarvan bewust zijn, terwijl de noodzaak van diversiteit en inclusie op de werkvloer prangend is, is een groot vraagteken.

Komende zaterdag 30 april stelt literatuurorganisatie Wintertuin de bundel 'Nieuwe Mond' voor, met verzamelde teksten uit de Schrijfwerkplaats Antwerpen. Een van de teksten in de bundel is het gedicht 'Rabat/Brussel' van Ahmed Bellaaziz. 

België tegen Qatar, dat wordt de WK-finale voetbal. Of dan toch in de dansvoorstelling La Coupe du Monde de la Honte, op 3 en 6 mei te zien in Gent. Op scène spelen mensen zonder papieren die hier al jaren verblijven. Wie wint in hun voorstelling uiteindelijk de Wereldbeker van de Schaamte, België of Qatar? Het publiek beslist.

Safia, Kadiatou, Fatima Zahra en Letimade. Dit zijn de namen van de vier studenten die in 2017 besloten het hoofddoekverbod van de Brusselse hogeschool Francisco Ferrer aan te klagen. De jonge vrouwen hadden de moed om de confrontatie aan te gaan met een islamofoob systeem dat moslimvrouwen koste wat het kost wil uitsluiten van de Belgische samenleving. Onze partnerorganisatie MRAX had de eer hen te ontmoeten en hun verhalen op te tekenen.
 

Illustratrice Noëmi Plateau, foto- en cinematograaf Hyun De Grande en actrice en regisseur Joey Kwan kwamen op 11 april samen in TOKO139 in Berchem om te praten over de stereotypen en vooroordelen waarmee zij binnen en buiten hun professionele wereld te maken krijgen. Reporter Gizem Imrah van StampMedia trok er met haar fotocamera heen. “We zijn Aziatisch en die kant mag meer getoond worden, maar we zijn ook veel meer dan dat.”

Untold Asian Stories is de eerste organisatie in Vlaanderen die er wil zijn voor een nieuwe generatie met Aziatische roots. Een generatie die volledig anders kijkt naar racisme en discriminatie dan voordien. Maar hoe komt zo'n organisatie tot stand? Een vraag die ik anderhalf jaar geleden niet had kunnen beantwoorden. Het was namelijk een sprong in het diepe, waar ik nu voor het eerst op terugkijk.

Na het behalen van mijn masterdiploma, startte ik vol enthousiasme aan het verkorte traject van de Educatieve Master wetenschappen en technologie. Studeren om lerares te kunnen worden - een beroep waar ik altijd naar opkeek - zag ik volledig zitten. Het duurde echter niet lang tot mijn enthousiasme plaatsmaakte voor verdriet en angst.

Hoewel in België al voor de vijfde keer een Black History Month wordt georganiseerd, is deze maand nog altijd niet officieel erkend in ons land. Onterecht, vindt Patricia Da Costa. “Het is belangrijk dat de buitenwereld op de hoogte blijft van de successen en culturele schoonheid van de zwarte gemeenschap."

‘Educate yourself’. Het is een leuze die zich doorheen het grote publiek verspreidt sinds de Black Lives Matter betogingen in 2020, hopend om witte mensen te mobiliseren. Ook zelf vertrok ik vanuit de vraag of en hoe ik als wit persoon constructief kan bijdragen aan de antiracistische strijd. Ik vatte het leerproces aan én besloot voor mijn studies Gender & Diversiteit een thesis te maken over het wit antiracisme-activisme in Vlaanderen.

Donderdag 3 maart woonden we met een aantal leden van schrijverscollectief Words of Colour de première bij van Us, (k)now in hetpaleis. Het tweede theaterstuk van Dalilla Hermans waarbij ze tienermeisjes van kleur samenbrengt voor een midweek ‘bosklassen afro style’, is een liefdesbrief aan onze innerlijke tiener, die weliswaar toekeek met enige jaloezie.

Karst van Zwet recenseerde het boek 'Voor wie willen we zorgen - Ecofeminisme als inspiratiebron' van Dirk Holemans, Marie-Monique Franssen en Philsan Osman. "Het boek biedt een nieuw kader dat het mogelijk maakt om een radicaal andere wereld te bedenken, gebaseerd op een wereldbeeld dat volledig haaks staat op de huidige dominante normen en waarden."

Judith Elseviers rijgt in zeven punten de coronapandemie, (neo)koloniale geopolitieke verhoudingen en blinde vlekken in de Westerse wetenschapstraditie aaneen, om te eindigen met een wake-up call: "Het is tijd voor een basisgezondheidszorg en welvaart voor iedereen in een gedekoloniseerde rechtvaardige wereld."