Adama heeft geen verblijfspapieren. Hij woont al 12 jaar in Brussel en probeert te begrijpen waarom de levensomstandigheden zo moeilijk blijven. Hij heeft toch ook rechten? Hij is niet alleen, het aantal sans-papiers wordt in België geschat op 150.000. We mogen even meekijken achter de schermen van zijn leven. De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (UVRM) is een verklaring die op 10 december 1948 is aangenomen door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties om de rechten van de mens te omschrijven. Ze bestaat uit dertig artikelen, en alle lidstaten van de Verenigde Naties worden geacht de verklaring te onderschrijven.

Toen Sevgi Gerçek de tentoonstelling Destination Sweetheart in het Red Star Line Museum in Antwerpen bezocht, werd ze overspoeld door een gevoel van erkenning. De tentoonstelling over liefde, liefdesmigratie en gezinshereniging geeft vaak gestereotypeerde migranten een gezicht.

Op kerstdag deed Netflix de wereld een nieuwe sensatie cadeau: Bridgerton. Inmiddels verleidde het zeemzoete kostuumdrama meer dan 82 miljoen kijkers. Alom klinkt lof voor de sterke vrouwelijke personages en diverse cast. Maar wie de serie de ruisende jurken van het lijf trekt, ziet dat er weinig nobels onder de oppervlakte schuilt. Een feministische analyse van Bridgerton.

Lucas Catherine is ‘historicus van Vergeten Zaken’. Hij schreef al verschillende boeken over Congo, waaronder Kongo, een voorgeschiedenis (2017). Daarin presenteerde hij verhalen uit de periode voor Kongo-Vrijstaat. De keizer van Katanga is nog een verhaal uit die periode. Het gaat over Mushidi Ngelengwa, een vorst die van ongeveer 1856 tot 1891 heerste over Katanga. In de Belgische geschiedschrijving wordt hij afgeschilderd als een gewelddadige despoot. Maar was dat wel zo? Lucas Catherine schildert een genuanceerder portret. 

Hij heet Hassan en solliciteerde met de beste bedoelingen voor een job. Geen gehoor. Kan gebeuren. Toch zat hem iets niet lekker.

Het woord ‘slavernij’ klinkt in de oren van velen als iets van het verleden. Of we verbinden het louter met contexten zoals oorlog. Maar niets is minder waar. Slavernij is niet louter historisch en het is jammer genoeg ook niet zo ver weg als we denken. Vandaag zijn er zelfs meer tot slaaf gemaakte mensen op de wereld dan tijdens het Romeinse Rijk of op het hoogtepunt van de trans-Atlantische slavenhandel.

De gevolgen van klimaatverandering treffen iedereen, maar niet op hetzelfde moment, noch op dezelfde manier of in dezelfde mate. Het is tijd voor een klimaatbeweging die intersectioneel is en expliciet strijdt tegen milieuracisme. Anders zal de klimaatongelijkheid alleen maar groter worden.

In de nieuwe documentaire White Riot – vernoemd naar een nummer van The Clash - reconstrueert regisseur Rubika Shah het ontstaan van de beweging Rock Against Racism, die met manifestaties en concerten de strijd aanbond met racisme, en vocht tegen de opmars van het National Front in het Groot-Brittannië van de jaren zeventig. Dat verhaal is nu, meer dan 40 jaar later, nog net zo relevant. 

Op 7 februari trok Saar Depuydt opnieuw naar Duinkerke om ingezamelde spullen te verdelen. Ze zag er hoe enkele mannen in oranje hesjes rond een lege bus stonden te wachten. De mannen bleken mensen op de vlucht de mogelijkheid te geven om naar de noodopvang te gaan. Alleen, ze informeerden hen niet over de noodopvang. Dat is schuldig verzuim, zegt Saar Depuydt.

Tien jaar geleden stierf Ahmed Bouanani, een van de belangrijkste postkoloniale kunstenaars uit Marokko. Hij groeide op in de woelige periode tussen de Tweede Wereldoorlog en de strijd om de onafhankelijkheid van Marokko. Onder de bloedige repressie van koning Hassan II probeerde hij films te maken, die vaak werden gecensureerd door het filminstituut waar hij werkte. Eind 2020 verscheen de Nederlandse vertaling van 'De kliniek', zijn beklijvende roman over een zonderlinge kliniek en de patiënten die door haar gangen dwalen; een metafoor voor het leven onder Marokkaanse dictatuur.

In 2018 stelden Ebissé Rouw en Vamba Sherif de bundel Zwart: Afro-Europese Literatuur uit de Lage Landen samen. Daarmee wilden ze Afro-Europese schrijvers een stem en een plek geven in het literaire landschap van de Lage Landen, waar ze grotendeels ongehoord bleven. Twee jaar later zetten Dalilla Hermans en Ebissé Rouw een straf vervolg op de literaire kaart: AfroLit: Moderne Literatuur uit de Afrikaanse Diaspora. In AfroLit laten zij een nieuwe lichting schrijvers uit de Afrikaanse diaspora aan het woord over hun ervaringen.