De vierde verfilming van de beruchte vliegtuigkaping door het Popular Front for the Liberation of Palestine beloofde nuance en controverse. Het verhaal werd namelijk niet alleen verteld vanuit de kant van slachtoffers en helden, maar ook vanuit de kant van de gijzelnemers. Niet álle gijzelnemers, zo blijkt.

Sinem Çakir verbleef enkele dagen in de abdij van Orval. Al is ze zelf moslima, ze voelde zich onmiddellijk thuis in dit oude christelijke oord van bezinning. Een ontmoeting met de abt deed haar dieper nadenken over de verhouding tussen actief zijn en rust zoeken, tussen ego en dienstbaarheid.

Black Panther was greatly hyped as a ground breaking action movie that redefined the representation of black people in Hollywood. Yet perhaps it’s time for some thorough analysis and criticism. There's a whole list of reasons why Black Panther doesn't really challenge the norms and instead amplifies prejudices and stereotypes. Even more so: its underlying message is, in many ways, quite problematic.  

De nomade van de ramadan is terug. Terwijl ze met poëtische woorden de blik naar binnen richt, richt ze haar camera naar buiten. Deze keer tracht ze vast te leggen hoe de vastenmaand zich in Borgerhout laat zien.

De tweede feministische golf kwam tot stand in het kielzog van “mei 68”. Ze dreef op dezelfde idealen van zelfbeschikking, gelijkheid en solidariteit en ze bracht een minstens even rijk en gevarieerd gedachtegoed voort. Maar na haar vrolijke prille begin werd ze al snel in de populaire verbeelding herleid tot een bende mannenhaatsters, klaagfeministen en betweterige manwijven. Deze terugblik op de tweede feministische golf is dan ook meer dan een nostalgische uitstap van een getuige en activiste naar een vervlogen tijd. Het is een belangrijke reflectie over feminisme toen en nu.

Op de internationale dag tegen holebi- en transfobie, is het centrale thema in 2018 “Alliances for solidarity”. Klaartje Van Kerckem van Merhaba ging daarover in gesprek met Landry Mawungu, directeur van het Minderhedenforum. “Er is een tendens dat we op strategisch niveau meer en meer beseffen dat het om één strijd gaat, en we elkaar nodig hebben om die strijd volledig ten gronde kunnen voeren.” Een gesprek over bonding & bridging, window dressing, en met de lat slaan.

In onze nieuwe podcast gaan we dieper in op de verwevenheid van secularisme, religie en racisme. We klopten daarvoor aan bij Anya Topolski. Zowel vanuit haar academische werk waarin ze op filosofische wijze het maatschappelijke wij-zij-denken analyseert als vanuit haar persoonlijke en familiale geschiedenis als Joodse vrouw, biedt ze ons een bijzonder interessante kijk op die thema's.

Jessika Devlieghere heeft 12 jaar geleden de Palestinian Circus School mee opgericht, een creatief en dynamisch antwoord op een dwingende politieke realiteit. Op 16 mei staan ze op het podium van De Roma met Sarab: "Deze voorstelling toont aan dat we een heel parcours hebben afgelegd."

Welke plaats neemt Islam in de opvoeding van een kind? Hoe bepaalt religie hoe kinderen de wereld begrijpen? Op welke manier kunnen leerkrachten meer inzicht krijgen in de leerprocessen van moslimleerlingen? Op deze en andere vragen tracht onderwijskundige Naïma Lafrarchi een antwoord te bieden in haar boek Maakt religie een verschil?

Hardnekkige beeldvorming die in koloniale contexten ontstond, blijft tot op vandaag onze kijk op de wereld bepalen. Aan de hand van drie concrete voorbeelden - de wijze waarop een president als Obama omschreven wordt, de berichtgeving rond Voodoo en het maatschappelijke debat rond islam - zet Sander Heremans in dit essay uiteen waarom we volgens hem de 19de eeuw nog steeds niet helemaal ontgroeiden.

Het laatste deel van onze reeks waarin onderzoeker Martijn de Koning de gangbare mythen over islamofobie ontmaskert. Deze keer gaat hij dieper in op de veronderstelling dat het woord enkel gebruikt wordt om kritiek op islam de mond te snoeren en op het idee dat moslims niet gediscrimineerd worden omwille van hun geloof.

Une saison en France volgt de Centraal-Afrikaanse migrant Abbas en de frustrerende asielprocedure voor hem en zijn gezin. Ervaren regisseur Mahamat-Saleh Haroun formuleert daarmee een zeer verdienstelijk en zelfs gedurfd antwoord op een Europese urgentie: de humanisering van asielzoekers.