Yazeed (11) had een visum om Gaza te verlaten, maar België weigerde hem te evacueren. Nu is hij vermoord.

Yazeed was elf jaar oud.

Hij was een bijzondere jongen. Slim, opmerkzaam en buitengewoon scherpzinnig. Hij zag details die volwassenen vaak ontgingen en maakte spontane opmerkingen die iedereen aan het lachen brachten. Hij was ontdeugend, maar bij iedereen geliefd.

Yazeed was de enige zoon van mijn broer, het dierbaarste wat hij had en de droom waarvoor hij leefde.

Toen brak de oorlog uit.

Plotseling werd de dood een onderdeel van het dagelijks leven. Huizen waren niet langer veilig en de straten en steegjes veranderden in schuilplaatsen voor gezinnen die op de vlucht waren voor de bombardementen. Mensen namen mee wat ze konden dragen en lieten hun huizen en herinneringen achter, terwijl de bommen hen overal achtervolgden.

Mijn familie en de familie van mijn broer behoorden tot die gezinnen. Ze sliepen op straat en trokken van de ene plaats naar de andere, op zoek naar een beetje veiligheid. Maar de dood leek hen overal al voor te zijn geweest.

Op een dag belde mijn broer, die net als ik in België woont. Voor het eerst sinds lange tijd hoorde ik hoop in zijn stem. Hij zei: “De opluchting is dichtbij. De dag waarop ik Yazeed eindelijk in mijn armen kan sluiten, komt eraan.” 

Hij vertelde mij dat de Belgische autoriteiten een visum hadden toegekend aan zijn vrouw en zijn zoon. Nu was het wachten tot België een evacuatiemissie zou organiseren.

Vanaf dat moment leefde mijn broer van die ene droom.

Hij begon een groter huis te zoeken voor zijn gezin. Hij dacht na over de kamer van Yazeed, over de school waar hij naartoe zou gaan, over het park waarin hij zou spelen en over alle kleine dingen waar iedere vader van droomt wanneer hij op zijn kind wacht.

Soms vroeg ik hem: “Waar haal je al die hoop vandaan, temidden van deze hel?” Dan antwoordde hij, met een glimlach die ik niet kon zien maar wel kon voelen: “Yazeed komt eraan… dit keer duurt het niet lang meer.”

Yazeed belde zijn vader bijna iedere dag. Steeds stelde hij dezelfde vraag: “Papa… wanneer mogen we weg uit deze hel? Wanneer zie ik je weer?”

Hij droomde niet van speelgoed. Niet van cadeaus. Niet van een reis. Zijn enige droom was om te overleven. Om zijn vader te omhelzen. Om te mogen leven.

Op een dag werd een staakt-het-vuren aangekondigd.

Mensen dachten eindelijk even op adem te kunnen komen. Ze hoopten dat de kinderen, al was het maar voor een paar uur, zonder angst konden leven.

Maar die hoop duurde niet lang. Zoals zo vaak werd het staakt-het-vuren geschonden. Zware raketten troffen de huizen van onze familie. En in een ogenblik veranderde alle hoop in een tragedie.

Yazeed werd gedood.

Nog voordat hij de grens kon oversteken.

Nog voordat hij het huis kon zien dat zijn vader voor hem had voorbereid.

Nog voordat hij op zijn nieuwe school kon beginnen.

Nog voordat zijn enige droom werkelijkheid werd: gewoon leven.

Ik herinner me nog steeds zijn stem. Zijn gesprekken met mij. Zijn lach, die altijd aan zijn woorden voorafging.

En telkens wanneer ik terugdenk aan het telefoontje waarin mijn broer mij vertelde dat de redding dichtbij was, besef ik dat sommige dromen niet sterven door wanhoop… maar worden gedood door de oorlog voordat ze ooit werkelijkheid kunnen worden.

Rust in vrede, lieve Yazeed.

De jongen die op het leven wachtte, maar veel te vroeg de hemel bereikte.

Yazeed kwam ongeveer acht maanden vóór de evacuatie van zijn moeder en zus om het leven. Hoewel de visa al op 17 mei 2024 waren afgegeven, kreeg hij nooit de kans om in veiligheid te worden gebracht. De gegevens van Yazeed en zijn familie zijn bekend bij de redactie.