Samira Azeroual steekt een hart onder de riem van studenten die dagelijks doelwit zijn van racisme. "Geef niet op: wikkel je in een netwerk van mensen met dezelfde achtergrond en ervaringen. Inspireer elkaar en steun elkaar waar nodig. Je strijd voor rechtvaardigheid bestaat uit zaadjes die geplant worden. De vruchten zullen geplukt worden door de volgende of daaropvolgende generatie en niet meer door deze generatie. En daar zal de volgende generatie u dankbaar voor zijn."

Deze morgen werden de kinderen, ouders en leerkrachten opgeschrikt door een afschuwelijk afschrift in het paviljoentje in het Te Boelaerpark. Weeral is gebleken dat racisme en islamofobie in een klein hoekje zit.

Je engageerde je om als ongeschoolde arbeider te werken in de ondergrondse mijnen in Waterschei. Je was sterk, onbevreesd ...en je ging een mooie toekomst tegemoet. In Marokko had je op dat moment niets te zoeken. Je groeide op als wees en had geen broers en zussen.

Ik wandel rond einde schooltijd de school van mijn dochter binnen. Naast mij loopt een jonge, hippe vrouw. “Dag mevrouw”, spreekt een juf haar aan. “Komt de zus niet naar onze school?”. “Nee”, antwoordt de dame, “en onze Ayman ook niet.” “Katholieke scholen zijn beter dan stadscholen”. Pardon?

Als reactie op een column van Ebru Umar in de Nederlandse Metro 'Die dooie gast', schreef Samira Azeroual dit stuk

Beste GO!, wilt u dan niet herdacht worden als het onderwijsnet waar de leerlingen nostalgische herinneringen aan overhouden als dé school waar ze zichzelf konden zijn?