We zijn een groep van ongeveer 500 ouders in Brussel, voorstaanders van integratie in de Brusselse en Nederlandstalige samenleving. Onze kinderen volgen OETC bi-cultureel onderwijs ( Italiaans,Turks of Spaans ) in 6 verschillende scholen in Brussel. (St-Joost-aan-Zee, St Maria, tPlant Zoentje,t Beekje, St-Jan Berchmans, Lutgardis) Het merendeel van ons heeft heel bewust gekozen voor dit soort onderwijs, omdat wij in eerste plaats willen dat onze kinderen zich goed voelen. Een kind voelt zich goed in zijn vel als hij zich begrepen voelt,en als hij zich kan uitdrukken, zowel in de taal van de lokale samenleving, als in zijn thuistaal. Dan kan een kind nog beter leren en zich verder ontwikkelen. Dat weet iedere leerkracht.

Lessen aanbieden in de thuistaal heeft in veel landen zijn nut bewezen: die kinderen halen betere resultaten.

Stel dat uw kind ziek is en na intensief onderzoek schrijft uw dokter een geneesmiddel voor.

Een groot artiest, een held onder de bevolking, een voorvechter van de vrije meningsuiting, de Koerdische Nelson Mandela, zo zou je Ciwan Haco kunnen omschrijven. Wie is hij?

Een groot artiest, een held onder de bevolking, een voorvechter van de vrije meningsuiting, de Koerdische Nelson Mandela, zo zou je Ciwan Haco kunnen omschrijven. Wie is hij? Ciwan Haco is een Koerdische zanger die afkomstig is uit Syrië. Ciwan is niet zomaar een artiest. In zijn songteksten probeert hij de pijn te vertolken die de Koerden dagelijks ervaren. Hij is niet bang om zijn mening te uiten en om zijn voorouders te eren. Door deze pikante songteksten werd hij gedwongen om in ballingschap te leven.

De VUB-studie over jongeren in Brussel heeft menig commentator verbaasd. Onze hoofdstad de enige grootstad die naam waardig in ons land wordt gekenmerkt door diverse gemeenschappen die in de private ruimte van het gezin & de familie, naast elkaar leven en in de publieke ruimte hoogstens contact hebben op school (jongeren) of op het werk (volwassenen). Dat het onvoldoende is de andere te ontmoeten op school of op het werk om er een genuanceerder oordeel op na te houden of meer begrijpend tegenover elkaar te staan, is voor mij als leraar secundair in het Brusselse onderwijs echter helemaal geen verrassing. En daaruit besluiten dat er in Brussel een grote tegenstelling zou bestaan tussen de autochtoon (om de gemeenplaats te gebruiken) en de allochtoon, is voorbarig.

De VUB-studie (De Morgen 12 mei 2011) over jongeren in Brussel, blijft niet onbesproken en wordt uitgebreid becommentarieerd. Tom Naegels legt in zijn commentaar en betoog over de Brusselse jongeren (DM 13/5) heel eenzijdig de nadruk op het element antisemitisme (en negeert de andere elementen van het onderzoek). Hij verklaart dit antisemitisme door wat hij het meest voor de hand liggende argument noemt: de verspreiding van een eeuwenoude racistische ideologie die wijdverspreid over de wereld voorkomt. Het betoog van Tom Naegels zou ik typisch Antwerps en Westers noemen.

December, eind 2010, bijna exact 6 jaar na de goedkeuring van het stadsplan veilig in november 2004, keurde de Antwerpse gemeenteraad 5 besluiten goed. De geschiedenis herhaalt zich: maar ook nu; als steeds; niet op dezelfde manier. De besluiten betreffen o.m. wijzigingen in de politiecodex met als doel de leefbaarheid te verbeteren; met als doel de overlast die nachtelijke - openbare dronkeschap en drinkgedrag in de openbare ruimte tout court veroorzaken, te bestrijden. In één adem keurde men de maatregel om bepaalde cafés en theehuizen in zone 2060 een sluitingsuur op te leggen mee goed. Deze maatregelen zijn in hun uitgangspunt alvast contradictorisch: nachtelijke, openbare dronkenschap bestrijden door de cafés waar al dan niet dronken nachtbrakers kunnen toeven te sluiten, lijkt ons - nuchter denkende mensen - niet bijster efficient. Ook binnen een aantal politiekringen wordt er zo over gedacht: laat cafés en vzws de rol van nachtopvang van al dan niet dronken mensen op zich nemen: probleem van de straat én de kleine nachtelijke neringdoender verdient er nog iets aan.

Op zaterdag 14 mei trekt naar jaarlijkse gewoonte de Belgian Pride door de Brusselse straten. Dit jaar staat de optocht in het kader van de internationale solidariteit met holebis en transgenders die vervolgd worden in hun landen van herkomst. Over de noodzaak aan meer internationale solidariteit zijn we het eens. Maar die eensgezindheid mag ons niet beletten om verder na te denken over wat solidariteit inhoudt. Meer nog, in een tijd van oorlogen, bombardementen en bezettingen in de naam van mensenrechten, is het broodnodig om vragen te stellen bij die solidariteit. En stil te staan bij welke stemmen uit het Zuiden hier gemakkelijk gehoord worden, omdat ze naadloos bij de bestaande kaders aansluiten, en welke stemmen ongehoord en onbegrepen blijven.

Brussel Op 26 april 2011 organiseerde Het Vlaams-Nederlands deBuren een debat met de titel De Westelijke Balkan: welkom in Europa? Aanleiding was het niet openstellen van de grenzen van Roemenië en Bulgarije. Beide landen zijn lid van de EU, maar worden beperkt in hun vrijheid.

Wij zijn verontwaardigd. Jij misschien straks ook. De aanleiding tot dit pleidooi is de uitsluiting van alle mensen zonder papieren van de lessen NT2 (Nederlands voor anderstaligen) in het volwassenenonderwijs. Dat staat in het Onderwijsdecreet XXI, dat op 19 mei gestemd wordt in de Commissie Onderwijs. Dagelijks zien wij in het volwassenenonderwijs nieuwe Vlamingen aankloppen die heel veel inspanningen willen doen om onze taal te leren. Omdat ze willen deelnemen aan onze maatschappij, omdat ze met hun buren willen praten, omdat ze willen werken, én omdat hun kinderen Nederlands leren.

Films die de dramatische lotgevallen van migranten in en rond 'Fort Europa' in beeld brengen, zitten in de lift. In Screening Strangers legt de Israëlische filmwetenschapster Yosefa Loshitzky een aantal markante procedés in de recente golf van Europese migratiefilms bloot.