Sinds 2005 doceert Katrien Jacobs aan de Chinese universiteit van Hong Kong over media, activisme, nieuwe kunstvormen, gender en seksualiteit. We gingen met haar in gesprek over de verschillende vormen van onderdrukking en verzet in die drukke miljoenenstad.

Een waarheidsgetrouwe film maken over de voormalige Amerikaanse Vice-president Dick Cheney is niet vanzelfsprekend. Daar waren de makers van Vice zich ook terdege van bewust. De film opent dan ook met een verantwoording: “This is a true story. Or at least as true as it can be, given that Dick Cheney is the most secretive politician in history… But we did our fucking best.”

Vandaag wordt weinig zo hoog aangeschreven als ‘de wetenschap’. Het lijkt soms een quasi heilig fenomeen waarvan velen verwachten dat het ons telkens opnieuw de enige echte waarheid zal openbaren. Daardoor heeft men veel te weinig aandacht voor de donkere kanten uit de geschiedenis van de wetenschap, zoals de kwalijke link tussen wetenschap en racisme.

Van links tot rechts verwijzen heel wat politici en opiniemakers naar ‘de verlichting’ als de basis van ‘de normen en waarden van onze samenleving’. Zo wordt het een soort containerterm voor allerhande concepten als ‘kritisch denken’, ‘vrijheid van meningsuiting’, ‘secularisme’ of ‘de gelijkheid van man en vrouw’. Alleen gaat men niet altijd even consequent om met die containerterm. Het beleid en het discours van sommige politici en opiniemakers kunnen we zelfs omschrijven als een vorm van ‘anti-verlichting’.

In een geglobaliseerde wereld die bol staat van de meest uiteenlopende culturen, religies en tradities bemoeilijken diverse mythen over religie het samenleven. Jonas Slaats wil die mythen dan ook graag ontmaskeren. Hij toont aan dat religie en secularisme helemaal niet zo haaks staan op elkaar en pleit voor een nieuwe kijk op die onderwerpen.

Eén van de belangrijkste veranderingen in de gemeenteraadsverkiezingen is de opkomst van twee nieuwe partijen die zich als antiracistisch profileren en die de maatschappelijke superdiversiteit op hun lijsten expliciet vertegenwoordigen. Samira Azabar, onderzoekster aan de UA en Kif Kif coördinator Mohamed El Khalfioui gingen erover in gesprek.

We zijn heilig overtuigd dat democratie de beste en meest eerlijke bestuursvorm is, maar wanneer we over bedrijven spreken, vinden we hun hiërarchische en ondemocratische organisatie blijkbaar vanzelfsprekend. Al bezitten sommige grote bedrijven een enorme maatschappelijke macht en politieke invloed, toch wordt er zelden geopperd dat bedrijven van binnenuit aan democratische controle moeten onderworpen worden.

De grootste humanitaire crisis van het moment, zo noemt de VN de oorlog in Yemen. Het conflict woedt al vele jaren, maar in onze mainstream media zien we pas de laatste maanden wat berichtgeving opduiken. Tine Danckaers, die alles van bij het begin opvolgt voor MO*, biedt meer uitleg.

De ‘war on drugs’ is een thema dat wel vaker de kop op steekt in de aanloop naar verkiezingen. Maar, zoals dat wel vaker gaat, verdwijnen de reële vragen over de concrete resultaten van het beleid in een rondje modderslingeren. Een onderwerp dat in deze discussie daardoor steevast onderbelicht blijft is de manier waarop het huidige drugsbeleid niet alleen sociale ongelijkheid bestendigt maar soms zelfs in het leven roept. Maar de nieuwe Kif Kif podcast neemt het onder de loep.

Samen met professor David Graeber, neemt Jonas Slaats een diepe duik in de eigenaardige manier waarop we naar werk en arbeid kijken. Waarom creëert het kapitalisme zo'n enorme hoeveelheid bullshit jobs? Waarom werken we niet slechts 15 uur in de week, hoewel dat technisch mogelijk is? En waarom maken de antwoorden op die vragen duidelijk dat we een revolte van 'de zorgenden' nodig hebben?

Op dinsdag 21 augustus kon men een enigszins verwarrend artikel lezen op de website van De Standaard: Geens ziet extreemrechts oprukken, Jambon extreemlinks. In het artikel werd bericht over het feit dat de minister van justitie en de minister van binnenlandse zaken en veiligheid het blijkbaar oneens zijn over welke extremistische bedreigingen zich onderhuids in onze samenleving aandienen.

De politieke onenigheid was echter niet het meest verwarrende aspect van dit nieuwsfeit. Het leek de berichtende journalist te ontgaan, maar de oorzaken die de bevoegde ministers daarvoor aanduiden en de wijze waarop ze blijkbaar omgaan met de term als ‘extreem’ zouden heel wat meer vragen moeten oproepen.

Als afsluiter van de reeks dialogen rond de grenzen van vrije meningsuiting nemen we opnieuw een buitenlandse casus onder de loep: geweld en verzet in Irak. Het werd een diepgaand gesprek over de gruwel van geopolitieke destructie, over de rol van media en beeldvorming daarin en over het kritisch weerwerk van NGO’s die de complexe waarheid aan het licht brengen.