Vandaag is het honderd jaar geleden dat de Martinikaans-Franse psychiater, filosoof en revolutionair Frantz Fanon werd geboren. Socioloog en antropoloog Nadia Fadil bespreekt het oevre van Fanon aan de hand van de tranen die alomtegenwoordig zijn in zijn werk. Tranen van miskenning, verbittering én hoop.

De dag na de onthoofding van de Franse geschiedenisleraar Samuel Paty kwam antropologe en sociologe Nadia Fadil plots in een twitterstorm terecht. Ze had een tweet verstuurd waarin ze niet alleen haar afschuw uitdrukte over de moord, maar ook haar bezorgdheid deelde over de groeiende polarisatie in de Franse samenleving. Men noemde haar een extremist, een bondgenoot van IS en een staatsvijand. Fadil gaf context bij de gruweldaad, maar werd ervan beticht die te 'vergoelijken'. In deze longread ontleedt ze de maatschappelijke weerstand tegen bepaalde vormen van vrije meningsuiting, waarbij academici, antiracisme-activisten en journalisten intellectuele medeplichtigheid aan terrorisme wordt verweten.

Nadia Fadil kijkt naar welke vormen van antiracisme en welke slachtoffers van racisme als legitiem worden beschouwd: "De hoofdzonde die Rachida heeft begaan is dat ze ‘slechte’ slachtoffers is gaan verdedigen: figuren die niet als slachtoffers maar als daders worden gezien."

Het artikel “Seksisme in Brussel: Law and Order Herstellen” dat Nadia Fadil op een vrijdagnamiddag in volle komkommer – en Ramadan – tijd heeft geschreven heeft klaarblijkelijk een paar gevoelige snaren geraakt. Fadil reageert op de criticasters.

Multiculturalisme wordt vaak ten onrechte als een zelfstandig thema behandeld. Het pleziert me dan ook vast te stellen dat deze kwestie in een bredere studiedag rond democratie en burgerschap behandeld wordt.