In 'Stilte is mijn moedertaal' vertelt de Eritrees-Ethiopische schrijver Sulaiman Addonia het fictieve verhaal van Saba en haar broer Hagos: twee kinderen die de Eritrese onafhankelijkheidsoorlog ontvluchten. Onlangs werd bekend dat het boek zal worden verfilmd én vertaald in de moedertaal van Addonia, het Tigrinya. Contributor Tess Van Deynse schreef een recensie.

De Raad van State in Frankrijk bevestigde afgelopen vrijdag het besluit van het Franse ministerie van Binnenlandse Zaken om het CCIF, (het Collectif Contre l'Islamophobie en France), een mensenrechtenorganisatie die elk jaar juridische steun verleende aan duizenden mensen die vanwege hun moslimgeloof in Frankrijk geviseerd werden, administratief te ontbinden.)  Dit besluit, en de onderbouwing ervan, zijn een belangrijk keerpunt in de institutionalisering van een harde repressieve politiek in Frankrijk.

Op donderdag 30 september gaat in De Vooruit in Gent de theatervoorstelling Honey I’m real I exist van Barbara Claes in première. In dit stuk brengt Barbara haar persoonlijke verhaal ten gehore: over haar huwelijk met haar man in India, die op dit moment – twee jaar na hun trouw – nog in India is omdat hij nog altijd geen visum heeft kunnen krijgen. Zijn geboorteakte is namelijk onvindbaar. En bestaat hij zonder geboorteakte officieel eigenlijk wel?

Op de Europese actiedag tegen de islamofobie presenteert het Collectief tegen Islamofobie in België (CCIB) een nieuw rapport over de staat van de moslimhaat in België. In coronajaar 2020 kwamen er minder klachten binnen van islamofobie in de publieke ruimte. Daartegenover stond wel een stijging in de online haat tegen moslims. Het CCIB rapporteert ook een stijging in het percentage vrouwelijke slachtoffers van moslimhaat.

Op vrijdag 10 september ging Who’s Tupac in première in de KVS. Deze meest recente voorstelling van Junior Mthombeni, Fikry El Azzouzi en Cesar Janssens (samen JE.cE.sA.r) maakt deel uit van een reeks voorstellingen over helden. Het zijn geen biografische voorstellingen, maar ze gaan wel over belangrijke strijders die mensen in België vandaag kunnen inspireren. Andere voorstellingen in de reeks waren o.a. Dear Winnie (over Winnie Madikizela-Mandela) en Malcolm X (over Malcolm Little / El-Haj Malik Shabazz).

Twintig jaar na de aanslagen van 11 september—een tot globaal spektakel verworden event met een ongezien dramatische geopolitieke afloop—en meer dan vijf jaar na het neerpennen van enkele kritische reflecties omtrent de door militairen geleide Brusselse lockdown als onderdeel van een antiterreuroperatie tegen één van de voortvluchtige daders van de aanslagen in Parijs, neem ik opnieuw plaats aan mijn schrijftafel.

Wanneer politici stelselmatig geveinsde excuses aanbieden na racistische uitspraken, is het elke keer een oude wonde die opengereten wordt bij personen van kleur. Bij de verontschuldiging is het complete gebrek aan erkenning steeds treffend. De feiten worden verbaal geminimaliseerd en nederigheid is ver zoek. Het is een terugkerend patroon, geuit in bewoordingen als: “Het was niet zo bedoeld,” “Het gaat om een ongelukkige uitspraak,” “Excuses aan diegenen die zich geschoffeerd voelen.”

Vorige week getuigden (aspirant-)leerkrachten op de website van Kif Kif over racisme in het onderwijs. Hun getuigenissen legden pijnlijk bloot hoe de structurele aanpak van racisme binnen Vlaamse scholen en lerarenopleidingen tekortschiet. In het tweede deel van deze reeks reageren verschillende onderwijskoepels op de problematiek.

Racisme is springlevend in het Belgische onderwijs. Dat blijkt uit decennia van wetenschappelijk onderzoek en wordt opnieuw bevestigd door getuigenissen die Kif Kif verzamelde. Leerlingen met een migratieachtergrond zijn slachtoffer van racisme bij leraren, andere leerlingen, en racistische taal en stereotypen in de leerstof. Ook onderwijspersoneel van kleur is slachtoffer van dit probleem, dat ook in de lerarenkamer aan de orde van de dag is. 

Het beeld van de burka symboliseert hoe het westen de Afghaanse vrouw ziet: onzichtbaar, onhoorbaar, onderdrukt. Tegelijkertijd verdoezelt de burka het verzet dat Afghaanse vrouwen al decennialang voeren, zowel tegen de onderdrukking van fundamentalisten als buitenlandse mogendheden - waaronder België.

Het mag dan wel ruim 15 à 16 jaar geleden zijn sinds de column “Mocro: de B*rb**s” – die geschreven werd door de destijds 21-jarige Hasna El Maroudi – verscheen in e-zine Spunk. El Maroudi hoopte met dat artikel ‘het intercultureel conflict’ op een luchtige en humoristische manier uit te leggen aan niet-Imazighen en niet-Marokkanen.

Wereldwijd strijden klimaatactivisten voor het behoud van hun leefomgeving en de rechten van hun gemeenschappen. Eén van hen is Nbani Friday Barilule, coördinator van the Nigerian Coal Network, een coalitie van organisaties en mensen uit door steenkoolmijnbouw beïnvloede gemeenschappen. Friday doet de kritieke situatie in de Nigeriaanse deelstaat Benue uit de doeken, waar mijnbouwprojecten een nefaste invloed hebben op gemeenschappen in de omgeving.