Sinds 23 mei zijn 475 mensen zonder papieren in Brussel in hongerstaking. Zij hopen de aandacht van de Belgische autoriteiten te vestigen op hun situatie en een verblijfsvergunning te krijgen die hun al vijf, tien, vijftien of zelfs – in het geval van sommigen – meer dan 20 jaar geweigerd wordt. Hoewel de gezondheidstoestand van de hongerstakers volgens Dokters van de Wereld sinds eind juni 'kritiek' is, blijft de Belgische regering doof voor hun noodkreten. De stakers zeggen dat ze bereid zijn om 'tot het uiterste te gaan'.

Op 7 juli organiseerde Kif Kif een salongesprek over klimaatracisme. Filmmaker, activist en trainer Chihiro Geuzebroek, activist, schrijver en student Afrikaanse Talen en Culturen Philsan Osman en universitair docent aan de faculteit Governance and Global Affairs Shivant Jhagroe spraken er over de racistische structuren en denkbeelden die een inclusieve klimaatbeweging in de weg staan. "Er kan geen sprake zijn van klimaatrechtvaardigheid zonder raciale rechtvaardigheid."

Klaartje Van Kerckem sprak met Mohammed, een van de mensen zonder papieren die in hongerstaking zijn uit protest tegen het Belgische antimigratiebeleid. "Ze hebben mijn papieren afgenomen en mijn droom aan diggelen geslagen. Des rêves sans papiers tu ne peux pas les réaliser."

Dit jaar brachten Moussa Don Pandzou en Lieven Miguel Kandolo het boek “Yaya na Leki” uit. Don en Lieven zijn allebei activisten. Don werd geboren in Brazzaville, Lieven heeft Congolese en Angolese roots. In het boek spreken ze voornamelijk over dekolonisatie, identiteitsbeleving en racisme. 

Naar aanleiding van de discriminerende anti-LGBTQI-wet die Viktor Orbán in Hongarije invoerde, schreef Wim Backx een brief. Niet aan Orbán zelf, maar aan paus Franciscus.

De huidige Israëlische spiraal van geweld in heel historisch Palestina, van de Jordaan tot de Middellandse Zee, heeft gevoelens doen heropleven die nooit opgehouden of vergeten waren. Terwijl Palestijnen op 15 mei het drieënzeventigste jaar van de Nakba, of ‘De Catastrofe’, herdachten [de verdrijving van hun volk uit hun huizen, dorpen en steden in Palestina die gepaard ging met de oprichting van de staat Israël in 1948, red], blijven de gruwelijke gebeurtenissen zich ontrafelen. Ditmaal zichtbaar voor de hele wereld.

Sarah El Massaoudi bezocht de Begijnhofkerk in Brussel, waar 450 mensen zonder papieren sinds eind mei in hongerstaking zijn, uit protest tegen het Belgische antimigratiebeleid. Een ooggetuigenverslag.

Het parlement heeft de kans om belangrijke stappen te zetten in de strijd tegen etnisch profileren. Groen-Ecolo diende een wetsvoorstel in waardoor een discriminatieverbod en een verplichting om  identiteitscontroles te registreren en motiveren zou worden ingeschreven in de Wet op het Politieambt.

De politiemoord op George Floyd op 25 mei 2020 en de massabeweging die er op volgde, ontketende een ware politieke en sociale storm, in de Verenigde Staten, maar ook in Europa. De moord op een zwarte man door een witte politieman verenigde mensen over de hele wereld in een globale beweging tegen racistisch politiegeweld.

Op de laatste dag van Pride-maand geven we je graag nog enkele fijne leestips mee voor interessante artikelen die wij eerder publiceerden over LGBTQI+. Dat zijn er 16 in totaal. Van analyses over rechtse politiek tot authentieke getuigenissen en interviews. Veel leesplezier.

In 2009 brak er net als in de rest van de wereld een financiële crisis uit in Letland. Ook de familie Venskevica werd erdoor getroffen. LATS, het familiebedrijf dat onder andere huisdecoratie verkocht, zakte in elkaar, en vader Edmunds besliste na de scheiding van zijn vrouw naar Engeland te verhuizen. Het gezin versplinterde: vader en zoon woonden in Engeland, één dochter woonde in België en een andere in Ierland. Jongste dochter Ilze (19) bleef met haar mama in Letland, tot zij uiteindelijk in 2018 ook naar België verhuisden. Intussen bouwt bijna het hele gezin in België aan een nieuw leven.

Onze hoofdstad is een jonge, kleine, diverse wereldstad met veel verschillende nationaliteiten. Migranten uit Spanje, Italië, Griekenland en Portugal arriveerden voor het eerst massaal in de jaren 1950 en ‘60. Ze werden gevolgd door mensen uit Marokko en Turkije. Deze eerste twee ‘migratiegolven’ bestonden uit mensen die naar hier kwamen om te werken, nadien kwamen veel migranten naar België omdat ze vluchtten van hun thuisland. Een van deze laatsten is Khalil, die uit vrees voor de Taliban als 17-jarige zijn land ontvluchtte en na heel wat omzwervingen in Brussel belandde.