De impact van corona op onze economie is groot. Het is dus van groot belang dat we ervoor zorgen dat de kloof tussen arm en rijk niet vergroot. Uit de geschiedenis blijkt immers maar al te duidelijk dat dergelijke crisissen dikwijls voor structurele achterstelling zorgen. Sommigen halen er profijt uit, terwijl anderen in steeds hogere schulden terecht komen en reeds geviseerde minderheden tot zondebokken worden gemaakt.

Ik heb mijzelf een lange tijd gehaat omdat ik voor witte mensen zwart was, en voor zwarte mensen wit. Mijzelf gehaat omdat ik nooit vriendjes of vriendinnetjes op de speelplaats had die op mij leken. Of omdat mijn cultuur niet verder ging dan frietjes met satékruiden en joppiesaus, terwijl mijn huidskleur wel andere verwachtingen creëerde. 

De Black Lives Matter protesten in de VS legden ook hier in eigen land de open zenuw van structureel racisme en discriminatie weer bloot. Racisme en discriminatie zijn schering en inslag op de arbeidsmarkt, huurmarkt, … Nochtans is elke vorm van discriminatie bij wet verboden. Praktijktesten Nu lanceert daarom een petitie om onze overheden aan te sporen juridische praktijktesten in te voeren.

De coronacrisis gaat zakken vol geld kosten. Zoveel is duidelijk. Het lijkt dan ook dringend tijd om diepgaander te reflecteren over geld. Want sommige beleidsmakers doen het uitschijnen alsof het evident is dat de overheid zal moeten besparen en dat alle belastingbetalers een bijdrage zullen moeten leveren. Maar werkelijk evident is dat helemaal niet.

 “Het is mijn taak het verhaal te vertellen van de slaaf. Het verhaal van de meester is vaak genoeg verteld.” (abolitionist Frederick Douglass)

Het verhaal van de slaaf in “De Waterdanser” is dat van de jonge Hiram ('Hi') Walker. Diens witte vader Howell Walker superviseert met strenge hand een tabaksplantage in Lockless (Virginia). Van zijn moeder Rose heeft Hiram elke herinnering geblokkeerd nadat zij voor zijn ogen als slaaf verkocht werd toen hij vijf jaar oud was.

In Europa verdwijnen op regelmatige basis niet-begeleide minderjarige vreemdelingen. Echt veel aandacht is daar nooit voor geweest in de media. Je ziet wel eens een artikel passeren in een krant, of er wordt een artistieke actie gedaan om dit drama in beeld te brengen. Hier en daar schrijft een politicus een opiniestuk of krijg je een klein bericht over de bezorgdheden van een NGO te lezen. 

Op sociale media werden memes de laatste jaren ontzettend populair. Memes zijn foto’s, afbeeldingen, of video’s, vaak in combinatie met stukjes tekst, waarin met zowat alles de draak wordt gestoken. Ze worden in sneltempo verspreid op het internet. In groepsgesprekken op WhatsApp delen collega’s ze met elkaar, lachen vrienden ermee of sturen ploeggenoten van de lokale sportclub ze naar elkaar door. Zo ook in mijn WhatsAppgroepen met vrienden. Sommige memes balanceren op het randje van racisme, andere overschrijden duidelijk de grens. Maar waar ligt die grens exact? En hoe reageer je als die grens overschreden wordt? Ik ging op zoek naar antwoorden in mijn eigen omgeving.

De afgelopen jaren was er heel wat discussie over de plaats van levensbeschouwelijke vakken in het Vlaamse onderwijs. Sommige stemmen pleiten voor een 'neutraler' vak over religies in plaats van onderwijs vanuit specifieke levensbeschouwingen. Godsdienstleraar Abdullah Hemmet vraagt zich echter af of zo'n voorstel niet één en ander over het hoofd ziet. 

Brussel, 7 juni 2020 - Het Collectif Contre l’Islamophobie en Belgique asbl (CCIB) heeft met verbazing kennis genomen van de beslissing van het Grondwettelijk Hof van 4 juni 2020 met betrekking tot het dragen van hoofddoeken in het hoger onderwijs. De beslissing van het Hof is onbegrijpelijk en vormt een ongekende inbreuk op ons juridisch corpus, dat de eerbiediging van de grondrechten met betrekking tot religieuze en filosofische overtuigingen garandeert. Met deze uitspraak komt België zijn internationale verplichtingen op het gebied van de openbare vrijheden en anti-discriminatie ten opzichte van alle studenten in ons onderwijssysteem niet na.

Al sinds de jaren 2000 staat Grande-Synthe, een gemeente van Duinkerke, bekend bij mensen op de vlucht. Ze wagen er dagelijks de oversteek naar het Verenigd Koninkrijk. Er vormen zich kampen, de omstandigheden zijn hard. Zoals veel vrijwilligers rijdt Pat er regelmatig heen vanuit België om hulpgoederen te verdelen. Hij doet dit al jaren.

Soms schrijft hij een post op sociale media waarin hij ventileert, filosofeert, beschrijft en reflecteert. We blikken regelmatig samen met hem terug, in een overzicht dat tot nadenken stemt.

Gisteren werd een voorstel van resolutie besproken en ingediend door de meerderheidspartijen om discriminatie en racisme in de samenleving te bestrijden. Maar volgens het Platform Praktijktesten Nu blijkt er van een concrete aanpak weinig sprake. Meer nog, de voorstellen die men opnieuw naar voor schuift blijken al vijf jaar lang niet te werken.

Nadia Nsayi schreef een mooi boek over haar twee vaderlanden: Congo en België. Het is enerzijds een familiegeschiedenis en anderzijds een persoonlijk verhaal dat verweven zit in een veel groter maatschappelijk verhaal: de geschiedenis van Congo/Zaïre en de relatie van dit land met België.