In een nieuw boek, Religie herzien, gehuld in een mooi paars jasje, bestrijdt Jonas Slaats zeven hardnekkige misverstanden over ‘religie’ en pleit hij voor een andere kijk op de fenomenen ‘religie’ en ‘secularisering’. De auteur beschouwt die misverstanden als ‘moderne mythen’, die de burger van vandaag ingelepeld kreeg.

Sekswerkers leven en werken onder de radar van onze samenleving. De gevolgen van de coronacrisis zijn al even onzichtbaar. De hulpverleners van het Antwerpse Boysproject houden contact en schakelen over op hulp die er toe doet.

Foto © Liza Van der Stock

Elf Vlaamse media en denktanks lanceren in volle lockdown een oproep om samen, grondig en toekomstgericht na te denken over de manier waarop dit complexe land, deze struikelende Europese Unie en deze verdeelde wereld beter kunnen worden na corona. Wat dat betekent en hoe dat te realiseren, dàt is onderwerp van een levendig debat over taal- en gewestgrenzen heen. Volg #BeterNaCorona, draag bij vanuit je eigen beweging, kennis of engagement. Aktief, Apache, DeWereldMorgen, De Gids op Maatschappelijk Gebied, Furia, Kif Kif, Lava, Minerva, MO*, Oikos, Sampol en Furia maken in hun publicaties ruimte om je bijdragen te publiceren en te verspreiden.

Adil stierf vrijdag. Na een achtervolging door de politie op zijn bromfiets stierf hij door een aanrijding met een politiewagen. Wie er net wie aanreed, daar willen de kranten nog geen uitspraak over doen. Maar wat mij betreft leidt het incident nu reeds tot een terechte maatschappelijke discussie.

Op sociale media zie ik veel tips langskomen over hoe je de '#blijfinuwkot-tijd' goed door kunt komen: yoga instructievideo's, online lessen van sportscholen, meditatiecursussen, dagindelingen maken, familiespellen ontwerpen, dagboeken bijhouden, een nieuwe taal leren, lijsten met favoriete boeken, en gratis films. Niks mis mee natuurlijk. Stuk voor stuk mooie initiatieven. En toch blijft er iets knagen. De romantisering van de quarantaine. Want de corona preventiemaatregelen hebben niet bij iedereen dezelfde impact op het dagdagelijks leven.

In maart ging de expo Gender Diversity van Brigitte Boffin van start in onze coworking space Toko in Berchem. Aangezien deze nu niet meer bezocht kan worden vanwege Covid-19, willen we toch digitaal de deur openzetten naar deze intrigerende en sterke visuele verhalen. Welkom!

Al sinds de jaren 2000 staat Grande-Synthe, een gemeente van Duinkerke, bekend bij mensen op de vlucht. Ze wagen er dagelijks de oversteek naar het Verenigd Koninkrijk. Er vormen zich kampen, de omstandigheden zijn hard. Zoals veel vrijwilligers rijdt Pat er regelmatig heen vanuit België om hulpgoederen te verdelen. Hij doet dit al jaren.

Soms schrijft hij een post op sociale media waarin hij ventileert, filosofeert, beschrijft en reflecteert. We blikken regelmatig samen met hem terug, in een overzicht dat tot nadenken stemt.

De manier waarop de coronapandemie racisme en xenofobie aanwakkert, laat goed zien dat racisme nog steeds een structureel probleem is in onze samenleving. Want net als het eigenlijke virus, bleef ‘coronaracisme’ niet beperkt tot één specifieke locatie. Je treft het ondertussen aan in verschillende contexten.

Sinds ik terug ben van de kampen op de Griekse eilanden, waar ik voornamelijk met kinderen werkte in 2016, steek ik wekelijks een kaars aan. Die kaars staat in een lege ronde viskom, de bodem bedekt met kiezels en schelpen. Het is eigenlijk een replica van een strand in een visbokaal.

De impact van het coronavirus in Europa is groot. De genomen maatregelen hebben een verregaande impact op het sociale en economische leven. Deze maatregelen zouden echter niet mogen betekenen dat we onze menselijkheid verliezen. Deze dagen zien we onwaarschijnlijk veel solidariteit tussen gewone mensen. Op het niveau van de nationale en internationale politieke leiders ziet dat er echter helemaal anders uit. In plaats van de gezondheid en de rechten van kwetsbare groepen mensen voorop te stellen, worden zij juist alleen maar in nog grotere problemen gedreven. Deze politieke beslissingen betekenen een groot gevaar voor de volksgezondheid en voor de menselijkheid van onze samenlevingen.

Wie de hedendaagse politiek van nabij volgt, krijgt soms het gevoel in een soort spiegelpaleis te leven. De beeldvorming lijkt vaak reëler dan de realiteit. Politiek wordt immers niet zozeer bepaald door de concrete zorgen van mensen en wel door mediadebatten die politiek voorstellen alsof het sportwedstrijden zijn: twee kampen worden tegenover elkaar losgelaten om vervolgens te zien hoeveel punten ze scoren bij het publiek. Maar wie er ook ‘wint’, zelden wordt er iets gedaan aan de werkelijke noden van de burgers. Anders gezegd: onze democratie is niet langer een debat van reële politieke ideologieën, maar eerder een theater. In februari publiceerde Thomas Decreus daarover het boekje Spektakeldemocratie.

Met Alleen de bergen zijn mijn vrienden weekte de Koerdische dichter en journalist Behrouz Boochani heel wat emoties los. Het boek werd bekroond met de belangrijkste Australische prijzen, zoals de Victorian Prize for Literature en de Australian Book Industry Award, wat je gerust als een opgestoken middelvinger kan zien naar de regering van het land in brand. Die regering weerde bootvluchtelingen en stopte ze weg op Manus, een eiland in de Stille Oceaan. Maar Boochani doorbrak die stilte. Met niet meer dan een smartphone produceerde hij een ooggetuigenverslag dat het oord van verderf wereldkundig maakte.