Al sinds de jaren 2000 staat Grande-Synthe, een gemeente van Duinkerke, bekend bij mensen op de vlucht. Ze wagen er dagelijks de oversteek naar het Verenigd Koninkrijk. Er vormen zich kampen, de omstandigheden zijn hard. Zoals veel vrijwilligers rijdt Pat er regelmatig heen vanuit België om hulpgoederen te verdelen. Hij doet dit al jaren.

Soms schrijft hij een post op sociale media waarin hij ventileert, filosofeert, beschrijft en reflecteert. We blikken regelmatig samen met hem terug, in een overzicht dat tot nadenken stemt.

In de theatervoorstelling Our Footsteps brengen meer dan twintig spelers op abstracte en poëtische wijze, de omstandigheden van vluchtelingen met en zonder papieren in Nederland en de rest van Europa onder de aandacht. De meeste performers in het theaterstuk hebben zelf een recente migratie- en vluchtelingenachtergrond. Daarom luidt de algemene boodschap van de voorstelling: het is tijd om te stoppen met 'nieuwkomers' als problematisch en lastig te zien.

Amina Belôrf publiceert haar eerste bundel bij EPO, een halve eeuw nadat  haar vader Mohamed naar België kwam als gastarbeider. Een bundel met tedere, breekbare poëzie. Over de stilte als een deken, wuivende windmolens en de zucht naar vleugels. Buiten gedichten schrijft Amina ook proza. We zetten de deur even op een kier.

Zijn de kinderen van migranten even (on)welkom als hun ouders in de lidstaten van de Europese Unie? Hoewel het stichten van een gezin een universeel mensenrecht is (artikel 16), zijn er processen aan het werk die migranten al dan niet bewust ontmoedigen kinderen te krijgen.

Mohamed Ridouani kan zich al een jaar burgemeester van Leuven noemen. De Vlaamse media introduceerden hem als “de eerste allochtone burgemeester”. Maar wie is de man die de sjerp van de Leuvens icoon Louis Tobback overnam en de harten van de Leuvenaars wist te veroveren?

Op 3 februari ontving de Amerikaanse professor Kimberlé Crenshaw een eredoctoraat aan de KU Leuven voor haar baanbrekend theoretisch werk rond gelijkheid en discriminatie. Ze ontwikkelde het begrip 'intersectionaliteit', dat discriminatie beschrijft die voortvloeit uit meer dan één kwetsbaarheid, zoals een combinatie van ras en gender. In dit interview maakt ze duidelijk waarom het begrip nog steeds uitermate relevant is.

In deze aflevering van This Is What I Read praten we over twee boeken die gaan over fatphobia: The Body is Not An Apology van Sonya Renee Taylor, en Hunger van Roxane Gay. Onze gaste deze keer is spoken word artist Samira Saleh.

De Lierse ‘Ongelooflijk’-events vertrekken steeds vanuit het eeuwige optimisme dat we als mensen prima kunnen samenleven zolang we dat maar willen. Voor de derde editie op zondag 23 februari slaan de Lierse diversiteitsraad en het Liers Cultuurcentrum de handen in elkaar om een moment van verbondenheid en hoop te creëren in tijden van polarisering en angst.

Al sinds de jaren 2000 staat Grande-Synthe, een gemeente van Duinkerke, bekend bij mensen op de vlucht. Ze wagen er dagelijks de oversteek naar het Verenigd Koninkrijk. Er vormen zich kampen, de omstandigheden zijn hard. Zoals veel vrijwilligers rijdt Pat er regelmatig heen vanuit België om hulpgoederen te verdelen. Hij doet dit al jaren.

Soms schrijft hij een post op sociale media waarin hij ventileert, filosofeert, beschrijft en reflecteert. We blikken regelmatig samen met hem terug, in een overzicht dat tot nadenken stemt.

Met Het dekoloniseringsparcours in de hand nodigt Lucas Catherine ons uit om de belangrijkste Congomonumenten, koloniale hoofdkwartieren en economische koloniale machtscentra op te zoeken, want we praten nog steeds te weinig over het koloniale verleden van België, schrijft onze recensent. We zouden het verleden onder ogen moeten zien, om de toekomst beter voor te bereiden.

Volgens sommigen was de Arabische Lente slechts een illusie en draaiden de vele protesten op niets uit. Tijani Boulaouali is het daar niet mee eens. De Arabische Lente is voor hem geen kortstondig moment, maar eerder een langzaam proces. Wie de omwentelingen in verschillende landen opvolgt, ziet immers duidelijk dat het vuur weer opflakkert.

Bazzz is een jeugdorganisatie die specifieke aandacht schenkt aan de emancipatie en participatie van jongeren met een migratieachtergrond. Onder begeleiding van verschillende professionele artiesten werkten de jongeren van Bazzz aan een eigenzinnige voorstelling waarin ze hun visie rond identiteit en samenleven in diversiteit naar buiten brengen. Het eerste deel van de voorstelling laat de tieners (12-15j) aan het woord, het tweede deel de jongeren (16-25j). We doken mee de zaal in om getuige te zijn van het resultaat.