De roep om meer dialoog en verbinding klinkt luid. Maar weinigen zetten dat om in concrete daden. Het wij-zij denken doorbreken vraagt immers veel durf en doorzetting. Het lijkt slechts een kwestie van een beetje openheid, maar wie werkelijk meer over ‘de ander’ wil weten, zal ook zichzelf in vraag moeten stellen. Want enkel wanneer je in de diepte graaft, kan je schatten vinden. Enis Odaci en Herman Koetsveld leveren daarvan het bewijs in hun nieuwe boek.

We ontmoetten Aisha in de zomer van 2017. Jong, hip en opvallend onopvallend in haar jeans en witte T-shirt. Drieëntwintig was ze, maar zeker van haar zaak en rad van tong. “Ik kom uit Colombia en was jarenlang betrokken bij een organisatie die voor de rechten van transgenders strijdt. Daarom wil ik jullie mijn verhaal vertellen”, zei ze. Dat ze een prille puber was toen ze met straatprostitutie begon, vertelde ze pas later.

Vzw JONG stelt zich als jeugdwelzijnsorganisatie de vraag: Hoe kan je een inclusieve samenleving bevorderen door meer excluderende maatregelen in te voeren? Daarenboven blijven wij de ongelijkheid langs etnische lijnen en structureel racisme aankaarten in onze samenleving, terwijl de Vlaamse regering resoluut kiest voor meer polarisering en ongelijkheid. De Vlaamse regering maakt in haar regeerakkoord duidelijk dat ze excelleert in excluderende maatregelen.

De protesten in Hongkong slepen al meer dan twintig weken aan, en hebben de aandacht van de wereld gekregen. Voor de jonge betogers en stakers is het nu of nooit: wat begon als verzet tegen een wetsontwerp dat uitleveringen naar China mogelijk zou maken, werd een grote strijd tussen de communistische partij op het vasteland en de liberale vrijheden en democratie die de financiële hoofdstad van Oost-Azië nog geniet tot 2047. Ongeacht of je voor of tegen de protesten bent, de betogers zijn erin geslaagd om de autoritaire houding van de communistische aanhang aan de wereld te tonen, tot ergernis van het centraal gezag in Peking.

Theatermaker Haider Al Timimi maakte samen met tien jongeren een voorstelling over de staat van het secundair onderwijs. En dat onderwijs faalt op veel vlakken. Hokjesdenken, te weinig vakken die het kritisch denken aanscherpen, niet genoeg interesse in de individuele capaciteiten van jongeren... "Waar zijn we eigenlijk mee bezig? Want wij zijn wel verantwoordelijk voor de kinderen die de toekomst gaan bepalen."

“Laat ons onze boeken en pennen oppakken. Ze zijn onze krachtigste wapens. Eén kind, één leraar, één boek en één pen kunnen de wereld veranderen.” Deze gevleugelde woorden werden uitgesproken door de Pakistaanse activist Malala Yousafzai, toen ze in 2013 voor de Verenigde Naties getuigde. Ze was nog maar zestien.

In deze aflevering van Koffie met Kif Kif gaan we in gesprek met Nataša Petrešin-Bachelez, de curatrice van de Contour Biennale 9 in Mechelen. De laatste fase van deze biennale gaat dit weekend van start. Allerhande kunstvormen dagen het publiek opnieuw uit om na te denken over de machtsverhoudingen in onze hedendaagse geglobaliseerde samenleving.

Het gonst van de nieuwe ideeën op zowel economisch, ecologisch als sociaal vlak. Maar wie de beleidsvoorstellen van de nieuwe Vlaamse regering bekijkt, krijgt de indruk dat onze politiek liever een rem zet op positieve ontwikkelingen dan ze een duwtje in de rug te geven. Daarom zorgt Hart Boven Hard voor een alternatieve oktoberverklaring.

In het Archief van verloren kinderen zoekt Valeria Luiselli een nieuw soort realisme op waarin ze haar research rond migratie verwerkt. Floris Cavyn maakt duidelijk hoe ze doorheen haar verhaal ook antwoorden wil bieden op hedendaagse vraagstukken.

Blij kwamen ze buiten, na een nachtje door onderhandelen. Onze Vlaamse regering had een akkoord! Maar al bij de eerste berichten wilde ik hen een boze, misprijzende blik van Greta Thunberg toewerpen:  ‘How dare you?’

In Race nemen een zwarte en een witte advocaat de verdediging op van een rijke, witte man. Hij wordt ervan beschuldigd een zwarte vrouw te hebben verkracht. En dan is er nog de zwarte stagiaire-advocate die haar eigen ideeën heeft over de beschuldigde. Race wil ons een les leren, maar leent een vlammend onderwerp als racisme zich daartoe?

Open VLD en CD&V stellen zichzelf voor als de partijen die er de harde kantjes van de N-VA afvijlen in de nieuwe regering. Maar is dat wel zo? Uit hun eigen communicatie op sociale media blijkt iets anders.