Systemen waar we handelswaar zijn
Shashitu Rahima Tarirga bekeek de film Io Capitano, over twee Senegalese jongens die Dakar verlaten om richting Europa te trekken, en de verschrikkingen die ze meemaken op hun reis. De film zette haar aan het denken over hoe zowel het globale systeem van landsgrenzen als het systeem van transnationale adoptie mensen uit het Globale Zuiden tot handelswaar maakt. En waarbij bewegingsvrijheid enkel wordt toegestaan als die past binnen de witte orde.
kijkend naar Io Capitano
vullen tranen mijn ogen
en een schuldgevoel mijn hart
mijn haren kruipen overeind bij het zien van de beelden
mensen
op zoek naar een betere toekomst
waardigheid
verdwenen,
nu als ruilhandel gezien
dromen afgenomen,
lijden daarvoor in de plaats
martelingen slechts alsvoor ontbijt, lunch en diner
tot de schuld voor de droom is afbetaald
kijkend naar Io Capitano
vullen tranen mijn ogen
en een schuldgevoel mijn hart
ik denk aan hoe ik hier zelf ben gekomen
met het vliegtuig ingevlogen,
een reis van een paar uur
ruilhandel alsnog,
maar een Nederlands paspoort als resultaat
geen woestijnen, magazijnen of zeeën te trotseren
wat papierwerk en voilà een ticket in de hand
een eenvoudige binnenkomst in dit land
die adoptie mij kon garanderen
kijkend naar Io Capitano
vullen tranen mijn ogen
en een schuldgevoel mijn hart
mijn gedachten naar de jongens alhier ontmoet
voor hen is een film als deze niet nodig
hun eigen geheugen is al genoeg
de pijn elke dag in het hart gedragen
de sporen op het lichaam als reisverslagen
honger, koude, dood en pijn
geen filmmateriaal
maar geleefde realiteit
kijkend naar Io Capitano
vullen tranen mijn ogen
en een schuldgevoel mijn hart
bewust van mijn privilege
al kwam dat ongevraagd
uit dezelfde landen afkomstig
maar onze routes een ander verhaal
twee verschillende netwerken
twee verschillende percepties
het ene noemden ze adoptie, het andere illegale migratie
het ene was gewenst, het andere gehaat
twee routes met een geheel ander resultaat
maar al kijkend kom ik tot het besef
die schuld behoort mij niet toe,
ik bepaalde immers niet ons lot
onze gemeenschappelijke geboortewieg
in het ‘Globale Zuiden’ was bepalend voor hoe zij ons zien
ze weten ons te vinden om ons te koloniseren
ons eten, kleding, muziek te commercialiseren
onze kinderen te adopteren
en onze kostbare grondstoffen te exploiteren
onze materiële rijkdommen zijn welkom
maar onze culturen, religies en lichamen niet
Dus worden de muren tussen wij en zij steeds hoger gebouwd
de grenzen worden steeds bloediger gemaakt
de legale reismogelijkheden steeds onmogelijker gesteld
en de beelden over ons steeds inhumaner geschetst
en zo komen we terecht
in gevangenissen
en magazijnen
waar onze lichamen worden mishandeld en misbruikt
in zeeën
waar we de zoveelste lichamen op de bodem zullen worden
in woestijnen en berggebieden
waar onze lichamen tot stof zullen vergaan
in systemen
waarin we geen mensen maar handelswaar zijn
Over de auteur
Shashitu is geboren in Ethiopië en na adoptie opgegroeid in Nederland. Van jongs af aan had ze de drang om op te komen en er te zijn voor hen die het moeilijker hebben dan zij. Ze probeert dat in haar privéleven, op werkgebied en inmiddels ook door te schrijven. Ze hoopt zo een bijdrage te leveren aan een wereld die een klein beetje mooier en rechtvaardiger is.
Meer van Shashitu Rahima Tarirga
