Etnisch profileren blijft een stille maar hardnekkige praktijk in België. Het ondermijnt vertrouwen, voedt frustratie en tast het gevoel van rechtvaardigheid aan. België moet hoog nodig beginnen met registreren wie er gecontroleerd wordt, waarom, en wat het resultaat is. Alleen zo kunnen we patronen blootleggen en het probleem aanpakken.

De mogelijkheden om klacht in te dienen tegen politiegeweld zijn in België versnipperd over verschillende organisaties. Daarom zetten we hier op een rijtje waar je klacht kunt indienen en waar je op moet letten bij het opstellen van je klacht.

Vorige week woensdag bestookte de Brusselse politie opnieuw vreedzame Palestina-demonstranten met traangas. Gas gebruiken om manifestaties uiteen te drijven is verboden, maar lijkt in Brussel haast standaardprocedure geworden. Het Comité P, de VN en de Liga voor Mensenrechten veroordelen dit ‘disproportionele geweld’ van Brusselse agenten al jaren.

Brusselse politieagenten zouden aanvankelijk op exact dezelfde tijd en plek een ‘solidariteitsactie’ organiseren voor hun collega die de 11-jarige Fabian doodreed – maar verplaatsten die uiteindelijk naar de middag.

De dood van de 11-jarige Fabian – die door de politie werd overreden tijdens een achtervolging – kan niet los worden gezien van structureel racisme. Dat Vlaams kinderrechtencommissaris Caroline Vrijens dit weigert te erkennen is niet alleen onbegrijpelijk, maar ook onverantwoord.

De Brusselse politie viel gisteravond vreedzame Palestina-demonstranten aan met knuppels, traangas en een waterkanon. Journalist Layla El-Dekmak was aanwezig bij het protest, waar verder zo goed als geen nieuwsmedia te bespeuren waren.

In deze open brief beschrijven antiracistische, anti-imperialistische, antifascistische en Palestijnse (solidariteits)collectieven de escalatie van politiegeweld tegen pro-Palestijnse activisten in Brussel, waarbij gewelddadige arrestaties, intimidatie en racistische en seksistische uitlatingen worden gerapporteerd. De auteurs roepen op tot een gecombineerde strijd tegen zowel repressie door politie als kolonialisme, en veroordelen oppervlakkige vormen van solidariteit. Ze benadrukken de noodzaak van vastberaden verzet en het ontmantelen van onderdrukkende systemen wereldwijd.

Vandaag, op de Internationale Dag tegen Politiegeweld, namen ongeveer 1.000 mensen deel aan een protestmars in Brussel. De demonstranten eisen onder meer effectievere tuchtprocedures bij zaken van dodelijk politieoptreden, een vermindering van het aantal gewapende agenten op straat, en een monument voor de slachtoffers van politiegeweld.

Kif Kif, DeWereldMorgen en Jade Yorks presenteren een nieuwe podcastreeks: 'Minder politie?' Daarin onderzoeken we waarom politiegeweld zo vaak voorkomt en hoe we daar iets aan kunnen veranderen. Waarvoor dient de politie? En is een wereld met minder politie niet beter? De podcast, het achterliggende onderzoek en onze 9 beleidsaanbevelingen zijn te vinden op de campagnewebsite: www.minderpolitie.be

Luk Vervaet volgt al decennialang de evoluties in (extreemrechts) staatsgeweld op in België en daarbuiten. Met I can’t breathe: de nieuwe adem van het verzet schreef hij een boek waar veel activisten en andere geïnteresseerden op wachtten na de samenloop van de Black Lives Matter-golf en de verschillende doden door politie. Beginnend met een diepgaande analyse van de dood van George Floyd, maakt hij komaf met twee hardnekkige mythes die het debat in hun greep houden: dat het politiegeweld in de VS niet te vergelijken valt met Belgisch politiegeweld, en dat we ons huidig politiesysteem nodig hebben om de samenleving veilig te houden.

Er moet een hogere standaard gelden voor politieagenten gezien de aard van hun beroep (monopolie op geweld en ordehandhaving). Vooral voor hen – meer dan voor burgers – moet er een absolute nultolerantie gelden t.a.v. racisme.